Άρθρα Εκπαίδευσης
Ζώα και ψυχική & σωματική υγεία
Submitted by eleni on Fri, 10/09/2015 - 13:00
Ζώα και ψυχική & σωματική υγεία
Γράφει η Καικίλια Κατσιβαρδά-Νικολάου MSc
Εκπαιδευτικός-Ψυχοπαιδαγωγός-Σύμβουλος
Κατοικίδια ζώα: Σύμμαχοι στην Ψυχική και Σωματική Υγεία
Όλοι όσοι μοιραζόμαστε τις ζωές μας με ένα ή περισσότερα κατοικίδια ζωάκια το ξέρουμε από πρώτο χέρι:, μια χνουδωτή αγκαλιά, ένα γουργούρισμα, ένα τρυφερό γατίσιο ή σκυλίσιο βλέμμα είναι το καλύτερο αντικαταθλιπτικό, αγχολυτικό και ηρεμιστικό μετά από μια δύσκολη μέρα.
Η επιστήμη επιβεβαιώνει τα τεράστια οφέλη των κατοικίδιων στην ψυχική και σωματική υγεία των κηδεμόνων τους με πλήθος εμπεριστατωμένων ερευνών. Για παράδειγμα, μια μεγάλης κλίμακας πενταετής έρευνα μεταξύ 110.000 Αυστραλών, Γερμανών και Κινέζων έδειξε ότι οι κηδεμόνες κατοικίδιων πραγματοποίησαν 15 – 20% λιγότερες επισκέψεις σε γιατρούς από ότι οι μη κηδεμόνες!
Υγιής καρδιά
Μελέτες έχουν δείξει ότι οι κηδεμόνες κατοικίδιων έχουν χαμηλότερες τιμές αρτηριακής πίεσης, χοληστερόλης και τριγλυκεριδίων, σε σχέση με ανθρώπους που δεν έχουν κατοικίδια και που ανήκουν στην ίδια ηλικιακή ομάδα, έχουν τις ίδιες διατροφικές συνήθειες κ.λπ. Αυτό ισχύει ακόμη και για κηδεμόνες κατοικίδιων που δεν τρέφονται σωστά, δεν ασκούνται και καπνίζουν.
Αντιμετώπιση του άγχους
Οι άνθρωποι που αντιμετωπίζουν πολύ έντονο στρες (π.χ. λόγω του θανάτου ενός συγγενικού προσώπου ή κάποιας άλλης τραυματικής εμπειρίας) ωφελούνται ιδιαίτερα από τη στενή σχέση με το κατοικίδιό τους. Συγκριτικές μελέτες σε ανθρώπους που έζησαν στρεσογόνες καταστάσεις, έδειξαν ότι όσοι έχουν κατοικίδια εμφάνισαν λιγότερα σωματικά συμπτώματα του άγχους τους, ενώ η επικοινωνία τους με τα ζώα αποτέλεσε διέξοδο στις περιπτώσεις που δεν μπορούσαν να μοιραστούν τα συναισθήματά τους με άλλους ανθρώπους.
Ταχύτερη ανάρρωση
Σύμφωνα με ιατρικές μελέτες, οι κηδεμόνες κατοικίδιων παρουσιάζουν αυξημένες πιθανότητες επιβίωσης μετά από σοβαρές ασθένειες. Οι πιθανότητες επιβίωσης μετά από ένα καρδιακό επεισόδιο για παράδειγμα, αυξάνονται από 1 στις 87 (για τους μη κηδεμόνες κατοικίδιων) στις 1 στις 15 (για όσους έχουν ζωάκια). Σύμφωνα με μια πρόσφατη μελέτη που διεξήχθη στη Μ. Βρετανία μεταξύ γυναικών 50-60 ετών που ανάρρωναν από καρκίνο του στήθους, 87% των γυναικών δήλωσαν ότι τα κατοικίδιά τους βοήθησαν με τουλάχιστον έναν τρόπο στην υποστήριξή τους, ενώ ποσοστό 43% δήλωσαν ότι τα ζωάκια τους τις βοήθησαν και με πρακτικούς τρόπους στην ανάρρωσή τους, π.χ. δίνοντάς τους κίνητρο να επανέλθουν στις καθημερινές τους δραστηριότητες.
Παιδιά και κατοικίδια
Τα συμπεράσματα πενταετούς έρευνας που έγινε σε 600 παιδιά τα οποία αντιμετώπιζαν μαθησιακές δυσκολίες ή των οποίων οι γονείς είχαν πάρει διαζύγιο, έδειξε ότι τα παιδιά που έχουν κατοικίδια αντιμετωπίζουν με μεγαλύτερη επιτυχία στις δυσκολίες της ζωής, καθώς διαθέτουν μεγαλύτερη αυτοεκτίμηση και λειτουργούν καλύτερα συναισθηματικά απ΄ ότι τα παιδιά που δεν έχουν κατοικίδια. Επιπλέον, πειραματικά προγράμματα με κατοικίδια ζώα σε παιδιά με σοβαρές διαταραχές όπως ο αυτισμός, είχαν άμεσα και θεαματικά αποτελέσματα. Εξαιρετικά σημαντική είναι η επαφή και η επικοινωνία παιδιών με αναπηρίες με ζώα, μια και τα ζώα έχουν μεγάλη αποδοχή και δεν «στιγματίζουν», είναι υποστηρικτικά και φιλικά παραμένοντας πιστά όποια και αν είναι η εικόνα του σώματος του παιδιού. Στην περίπτωση που στην οικογένεια υπάρχει μόνο ένα παιδί, οι ειδικοί ψυχικής υγείας προτείνουν αρκετές φορές την απόκτηση ενός κατοικίδιου έτσι ώστε, το παιδί να μάθει να μοιράζεται, να βιώσει εμπειρικά την συνύπαρξη και να γίνει υπεύθυνο μέσα από τη φροντίδα του ζώου.
Ηλικιωμένοι και κατοικίδια
Τα κατοικίδια ζώα έχουν ευεργετική επίδραση στην ψυχική υγεία των ατόμων της τρίτης ηλικίας. Σε μια έρευνα που έγινε μεταξύ 500 ηλικιωμένων που είχαν γάτες, το 82% απάντησε ότι η γάτα τους βοηθάει να αντιμετωπίσουν το άγχος, 62% ότι η γάτα τους, τους βοηθάει να αντιμετωπίσουν τη μοναξιά, ενώ 75% ομολόγησε ότι κάποιες φορές προτιμούν να μιλούν στη γάτα τους παρά στο σύντροφό τους.
Αντιμετώπιση αλλεργιών
Είναι ευρύτατα διαδεδομένη η άποψη ότι όσοι υποφέρουν από αλλεργίες δεν θα πρέπει να έχουν κατοικίδια. Παρʼ όλα αυτά, πρόσφατες έρευνες δείχνουν ότι κάτι τέτοιο δεν είναι απόλυτα σωστό. Ιδιαίτερα στα παιδιά, η συγκατοίκηση με ένα ζωάκι βοηθάει σημαντικά στην ενίσχυση του ανοσοποιητικού συστήματος. Τα παιδιά που έζησαν με κατοικίδια κατά τα πρώτα πέντε με οκτώ χρόνια της ζωής τους, έχουν σημαντικά μικρότερες πιθανότητες εμφάνισης εποχιακών αλλεργιών και άσθματος, ενώ εμφανίζουν καλύτερη γενικότερη υγεία από τα παιδιά που μεγάλωσαν χωρίς κατοικίδια.
Κατοικίδια και παραβατικότητα
Το ”Project Pooch” είναι ένα πειραματικό πρόγραμμα μέσω του οποίου ανήλικοι παραβάτες υιοθετούν σκυλάκια μετά από την έξοδό τους από σωφρονιστικά ιδρύματα. Μέχρι τώρα, το 100% όσων συμμετείχαν στο πρόγραμμα έχουν επανενταχθεί με επιτυχία και δεν έχουν αντιμετωπίσει άλλα προβλήματα με το νόμο.
Καλύτερη κοινωνικοποίηση
Οι κηδεμόνες κατοικίδιων κάνουν ευκολότερα φίλους και έχουν περισσότερες γνωριμίες. Αυτό μπορεί να οφείλεται εν μέρει στην γενικότερη καλύτερη διάθεσή τους και την πιο αισιόδοξη αντιμετώπιση της ζωής (βλ. Αντιμετώπιση του άγχους), έχει να κάνει όμως και με το γεγονός ότι τα κατοικίδια παρέχουν στους κηδεμόνες τους ένα κοινό ενδιαφέρον για συζήτηση και βοηθάνε στο να «σπάσει ο πάγος».
Βοήθησέ με να μάθω ότι θέλεις κι εγώ θα γίνω ο καλύτερος μαθητής
Submitted by eleni on Wed, 09/30/2015 - 13:19
Βοήθησέ με να μάθω ότι θέλεις κι εγώ θα γίνω ο καλύτερος μαθητής
Πριν λίγο καιρό, μια γιαγιά 90 ετών, μου διηγήθηκε μια ιστορία που διαδραματίστηκε στη δεκαετία του ΄30 και η οποία στάθηκε η αφορμή για να γράψω αυτό το άρθρο.
«Όταν ήταν μαθήτρια στην πρώτη δημοτικού, καθόταν στο θρανίο μαζί με ένα αγοράκι που ήταν και ξαδελφάκι της.
Το αγόρι λοιπόν, (ποιος ξέρει γιατί) στην ώρα του μαθήματος, έκανε τσίσα του στην καρέκλα που καθόταν κι επειδή φοβήθηκε την οργή της δασκάλας, ζήτησε από την ξαδελφούλα του να αλλάξουν θέση.
Όμως, αυτό ήταν κάτι που δε θα μπορούσε να μείνει για πολύ ώρα κρυφό κι έτσι, έπεσε στην αντίληψη της δασκάλας, η οποία άστραψε και βρόντηξε! Άρπαξε πολύ θυμωμένη και τα δύο παιδάκια και τα χτύπησε με πολύ μένος!»
Πέρασαν 80 τόσα χρόνια από τότε και η γιαγιά θυμάται ακόμα, εκείνη την τόσο βάρβαρη -όπως τη χαρακτήρισε- δασκάλα!
Τη δασκάλα που δε σκέφτηκε καθόλου, ότι το παιδάκι μπορεί να είχε κάποιο πρόβλημα υγείας, να ήταν μια ψυχολογική συμπεριφορά, να ντρεπόταν να ζητήσει να βγει έξω και ποιος ξέρει τι άλλο;
Μιλάμε όμως, για 80 τόσα χρόνια πριν, όπου μια τέτοια μέθοδος ήταν αποδεκτή και θεωρείτο και ο σωστός τρόπος μάθησης!
Σήμερα, είναι γνωστόν τοις πάσι, ότι απαγορεύεται το ξύλο, (που καθόλου δε βγήκε από τον παράδεισο) και τιμωρείται ο δάσκαλος που θα χτυπήσει κάποιο παιδάκι.
Και εννοείται, πως ο καθένας που γνωρίζει πως ένα παιδί κακοποιείται από τους ίδιους τους γονείς του, θα πρέπει να το καταγγέλλει άμεσα στις κοινωνικές υπηρεσίες.
Όταν άκουσα λοιπόν αυτή την ιστορία, αμέσως το μυαλό μου πήγε στην κακοποίηση που δέχονται σήμερα, τόσα και τόσα κουταβάκια, επειδή «λερώνουν» σε ακατάλληλα σημεία.
Ας το πάρουμε όμως από την αρχή:
Το κουτάβι μέχρι 6 μηνών δε μπορεί να κρατηθεί, γιατί δεν έχει σφίξει ακόμα η κυστούλα του, με συνέπεια να του… φεύγουν οπουδήποτε.
Το ίδιο ακριβώς που συμβαίνει και με το μωρό παιδάκι, γι΄ αυτό και φοράει πάνα μέχρι 2 χρόνων και κάποια μωράκια και πολύ παραπάνω. Αν βγάλουμε την πάνα από το μωρό, θα τα κάνει όπου να ΄ναι.
Σκέφτηκε μήπως ποτέ κανείς, να θυμώσει με το μωρό που δε μπορεί να κρατηθεί και να το τιμωρήσει;
Όχι! Όλοι κάνουν υπομονή, μέχρι να περάσει αυτή η περίοδος.
Στη συνέχεια, όταν πετάξουν την πάνα από το μωρό, υπάρχει μια περίοδος «αγωγής τουαλέτας» (γιογιό και μετά λεκάνη) από τους γονείς. Είναι επίσης, μια περίοδος, που χρειάζεται χρόνο και υπομονή και μια διαδικασία, που απαιτεί κατανόηση και σωστούς-ευαίσθητους χειρισμούς για να εξελιχθεί, ως κάτι φυσιολογικό και χωρίς προβλήματα.
Θύμωσε κάποια μαμά με αυτό;
Υποθέτω πως όχι! Όλες κάνουν υπομονή, μέχρι να περάσει κι αυτή η περίοδος, γιατί ξέρουν πως είναι μια υποχρεωτική διαδικασία.
Αναρωτήθηκα αμέτρητες φορές, και ρώτησα άλλες τόσες, αλλά απάντηση που να με καλύπτει δεν πήρα: «Γιατί με το μωρό παιδάκι, όλοι ανεξαιρέτως κάνουν υπομονή για την αγωγή της τουαλέτας και περιμένουν μέχρι να μάθει, ενώ με το μωρό κουτάβι θυμώνουν, το κακομεταχειρίζονται και το κακοποιούν;»
Είναι πολλοί εκείνοι που το αντιμετωπίζουν με χτυπήματα, φωνές, απειλή με εφημερίδα, τρίψιμο τη μουσουδίτσα πάνω στα τσίσα και στα κακά του, εξοστρακισμός στο μπαλκόνι μόνιμα και διάφορα άλλα.
Με αποτέλεσμα να έχουν ένα φοβισμένο κουτάβι, που πολλές φορές κρύβεται να τα κάνει, κάποια τα τρώνε να τα εξαφανίσουν για να μην τιμωρηθούν και κάποια δεν τα κάνουν ούτε στη βόλτα παρουσία του κηδεμόνα.
Υπάρχουν κι αυτοί και δεν είναι λίγοι, που τα δίνουν σε άλλους ή ακόμα χειρότερα τα εγκαταλείπουν στο δρόμο.
Η τουαλέτα είναι ένας από τους κύριους λόγους, που πολλά κουτάβια καταλήγουν χωρίς σπίτι!
Τα "ξεφορτώνονται" χωρίς κανένα ίχνος ευαισθησίας και ανθρωπιάς!
Άραγε γιατί θεωρούν αυτονόητο, ότι το παιδάκι πρέπει να το διδάξουν, ενώ από το κουταβάκι απαιτούν να γ ν ω ρ ί ζ ε ι (λες και γεννήθηκε μαθημένο) ή να μάθει α μ έ σ ω ς και χωρίς καμία προσπάθεια δική τους;
Το ότι το μαθαίνουν στην πάνα ή στο μπαλκόνι, δεν διδάσκουν στο κουτάβι τίποτα περισσότερο, από το ότι η τουαλέτα του είναι στο σπίτι και όχι έξω από αυτό, γιατί και το μπαλκόνι σπίτι είναι. Αν κάποια φορά "στοχεύσει" το χαλί, αντί για την πάνα ή το πλακάκι του δωματίου, αντί για το πλακάκι του μπαλκονιού, θα φταίει το κουταβάκι; Όχι φυσικά, απλά μπερδεύεται!
-Του έδειξε-δίδαξε ο κηδεμόνας με το σωστό τρόπο, ποιο είναι το σωστό μέρος;
-Το βγάζει βόλτες καθημερινά με πρόγραμμα για να καταλάβει, ότι η τουαλέτα του είναι έξω από το σπίτι;
-Μπήκε στον κόπο για την αγωγή τουαλέτας;
-Του έδωσε το χρόνο που χρειάζεται μέχρι να μάθει;
-Είχε την υπομονή και την κατανόηση και με αυτό το μωρό;
Αν όχι, τότε δεν είναι απόλυτα φυσιολογικό να τα κάνει μέσα στο σπίτι, όπου βρει;
Εντάξει το ξέρω, πως οι περισσότεροι δε θα βάλουν ίσα κι όμοια το παιδί τους με το κουτάβι!
Δε θα μπω στη λογική να εξηγήσω, πως δεν υπάρχει διαφορά γιατί
είναι και τα δύο τους μωρά, που χωρίς καμία καθοδήγηση από τους γονείς-κηδεμόνες, δεν μπορούν να γνωρίζουν, ποιο είναι το σωστό και τι ακριβώς πρέπει να κάνουν!
Και φυσικά, είναι καθαρά προσωπική υπόθεση, το ποια θέση θα έχει στο σπίτι, στη ζωή και στην καρδιά του καθενός ο σκύλος του!
Αλλά το να βασανίζεις ένα μωρό, (όποιο μωρό) για «λάθος» συμπεριφορές του, γιατί εσύ δεν μπήκες καν στη διαδικασία να του μάθεις τις «σωστές» (δική σου υποχρέωση είναι) ή περιμένεις εξπρές μάθηση χωρίς να κοπιάσεις καθόλου, αυτό περνάει στη σφαίρα του παραλογισμό και είναι και άδικο!
Βέβαια, πολλοί πέφτουν στην παγίδα της παραπληροφόρησης από μη ειδικούς. Φίλοι, συνάδελφοι, γείτονες, περαστικοί και γενικά όσοι έχουν σκύλο, έχουν άποψη για τον τρόπο εκπαίδευσής του και δίνουν συμβουλές, προτείνοντας δυστυχώς τέτοιους τρόπους!
Αυτό βέβαια που με λυπεί περισσότερο, είναι ότι τέτοιες συμβουλές δίνουν και κτηνίατροι (χτύπημα με εφημερίδα, φωνές, τρίψιμο τη μουσουδίτσα κλπ).
Όλοι οι κηδεμόνες μου λένε: «Θεώρησα, ότι έτσι έπρεπε να κάνω, αφού μου το είπε ο γιατρός που είναι ειδικός».
Αυτό δε, με τη μουσούδα στα τσίσα και κακά είναι φοβερό, όπου μεταφέρεις μικρόβια στο σκύλο και του μαθαίνεις και να τα τρώει!
Με όλους αυτούς τους αναχρονιστικούς τρόπους, που παραπέμπουν δεκαετίες πίσω, το μόνο που καταφέρνει κανείς, είναι να φτιάξει μια προβληματική σχέση με το σκύλο του!
Γιατί μοιραία στη συνέχεια, προστίθενται και οι άλλες μωρουδίσιες-κουταβίσιες συμπεριφορές, όπως το μάσημα αντικειμένων και τα δαγκωματάκια, οπότε η κακομεταχείριση-κακοποίηση, αρχίζει και παίρνει διαστάσεις, με συνέπειες ανεξέλεγκτες τις πιο πολλές φορές!
Σκέφτηκε ποτέ κανείς, ότι και το κουτάβι βγάζει δοντάκια και πονάνε τα ούλα του και θέλει κάτι να μασουλάει, όπως τα παιδάκια;
Γιατί στα παιδάκια δίνουν διεξόδους (πιπίλα, διάφορα παιχνίδια οδοντοφυΐας, αποσπούν την προσοχή του, του δίνουν αγκαλιές, φιλιά, πολύ υπομονή, κατανόηση κλπ, κλπ), ενώ τα κουτάβια δεν θεωρούν απαραίτητο να τα βοηθήσουν για να το περάσουν ομαλά και ανώδυνα όλο αυτό, αλλά προτιμούν να τα τιμωρήσουν;
Μήπως επειδή τα κουταβάκια δεν κλαίνε και προσπαθούν να βρουν διεξόδους μόνα τους, αφού κανείς δε τα βοηθά;
Υπάρχουν πολλά παιχνίδια και για τα κουταβάκια που θα τα βοηθήσουν με το μασούλημα να ανακουφίζονται από την δυσφορία και τον πόνο.
Προσοχή μόνο στα παιχνίδια, είναι πολύ σημαντικό να είναι ασφαλή για να μην κινδυνέψει μασώντας ή καταπίνοντας κάτι. Απαγορεύονται υλικά όπως: ύφασμα, πλαστικό, χαρτί, σφουγγάρι, υαλοβάμβακας, ξύλο, γυαλί κλπ που μπορεί να καταπιεί και να πνιγεί ή να κινδυνέψει.
Είναι πολύ σημαντικό λοιπόν να ενημερώνονται οι κηδεμόνες, πως υπάρχουν τρόποι σύγχρονοι, φιλικοί και ευχάριστοι για να μάθει το κουτάβι και να μην ακούνε συμβουλές, από οποιονδήποτε τους προτείνει τέτοιες βάναυσες μεθόδους.
Να τις απορρίπτουν χωρίς σκέψη!
Γιατι με τον εκφοβισμό και τη βία δεν διδάσκουν, μόνο το πληγώνουν και χαλάνε την σχέση τους μαζί του!
Κατανόηση, υπομονή, σεβασμός και σωστή καθοδήγηση χρειάζεται και αυτό το αθώο μωρό, που δε γνωρίζει απολύτως τίποτα και περιμένει να μάθει τα πάντα από αυτούς, όπως και το παιδί τους.
Μόνο έτσι θα μπορέσουν να χτίσουν μια ισορροπημένη και όμορφη σχέση μαζί του!
Και μόνο τότε κι αυτό θα τους εμπιστεύεται, θα νιώθει ασφάλεια κοντά τους και θα θέλει να τους ευχαριστήσει, αποδεικνύοντας έμπρακτα κάθε μέρα, πόσο καλός μαθητής είναι!
Ελένη Κασπίρη
Θετική εκπαιδεύτρια σκύλων
Μικρούλι μου εγώ θα σου γνωρίσω τον κόσμο - Κοινωνικοποίηση κουταβιού
Submitted by eleni on Thu, 06/18/2015 - 11:30
Μικρούλι μου εγώ θα σου γνωρίσω τον κόσμο - Κοινωνικοποίηση κουταβιού
Όλο και πιο συχνά καλούμαι να βοηθήσω κηδεμόνες με τους σκύλους τους, λόγω προβλημάτων συμπεριφοράς (φοβία ή επιθετικότητα) που έχει να κάνει με ανθρώπους, άλλους σκύλους, ήχους-θορύβους και άλλα διάφορα που συναντούν στη βόλτα ή ακόμα και στο σπίτι και δεν μπορούν να διαχειριστούν.
Ένας από τους λόγους που συμβαίνει αυτό, είναι γιατί αυτοί οι σκύλοι, δεν κοινωνικοποιήθηκαν στην ηλικία που έπρεπε (2-4 μηνών) ή κοινωνικοποιήθηκαν με λάθος τρόπο.
Κοινωνικοποίηση είναι η σταδιακή, ομαλή και συχνή επαφή του κουταβιού, με διάφορα ερεθίσματα, (με ελεγχόμενο όμως τρόπο), για να γνωρίσει θετικά και ευχάριστα, οτιδήποτε θα συναντήσει στη μετέπειτα ζωή του.
Όταν το κουτάβι το πάρουμε από τη μαμά του (2 μηνών) και έρθει στο σπίτι μας, θα πρέπει ν’ αρχίσει να γνωρίζει και να εξοικειώνεται με το δικό μας κόσμο, μέσα και έξω από το σπίτι.
Αυτή η περίοδος είναι πολύ σημαντική για τη ζωή του κι εμείς πρέπει να του δώσουμε τα σωστά εφόδια, αν θέλουμε να έχουμε έναν κοινωνικό, ισορροπημένο και ψυχικά υγιή σκύλο!
Όσα συνήθως θα συναντήσει ένας σκύλος στη ζωή του είναι:
Άνθρωποι:
-Διαφορετικοί: Άντρες, γυναίκες, παιδιά, κοντοί, ψηλοί, αδύνατοι, εύσωμοι, νέοι, ηλικιωμένοι, άλλης εθνικότητας κλπ.
-Με διαφορετική ένδυση-εμφάνιση: Στολή, ράσο, καπέλο, κράνος, γυαλιά, μακριά μαλλιά, μούσι, τατουάζ, κλπ
-Να κρατούν κάτι: Μπαστούνι, σάκο, ομπρέλα, κάποιο εργαλείο, ένα καρότσι, ένα μηχάνημα κλπ
Άλλοι σκύλοι: Ενήλικοι, κουτάβια, αρσενικοί, θηλυκοί, μεγαλόσωμοι, μικρόσωμοι, με διαφορετικό χρώμα κλπ
Άλλα ζώα: Γάτες, κουνέλια, κότες, αρνάκια, γουρουνάκια, γαιδουράκια, άλογα κλπ
Ήχοι στο σπίτι: Ηλεκτρική σκούπα, πλυντήριο, τηλεόραση, τηλέφωνο, κουδούνι, πιστολάκι, μίξερ, μουσική με ένταση, μηχανές κουρέματος κήπου, κλπ
Ήχοι στη βόλτα: Αυτοκίνητο, τραίνο, φορτηγό, μηχανή, σειρήνα, κόρνα, κομπρεσέρ, καμπάνα, αεροπλάνο κλπ
Κρότοι: Πυροβολισμοί, πυροτεχνήματα, κεραυνοί, κλπ
Διαφορετικά μέρη: Άσφαλτος, πλακάκια, χώμα, λάσπες, άμμος, χορτάρι.
Διαφορετικές συνθήκες: Ημέρα, νύχτα, κρύο, ζέστη, βροχή, χιόνι, αέρας.
Ταξίδι με αυτοκίνητο, με καράβι κλπ
Η αλήθεια είναι, πως οι κηδεμόνες κουταβιών μπερδεύονται, όταν οι κτηνίατροι τους απαγορεύουν να τα βγάζουν έξω, μέχρι να ολοκληρώσουν τα εμβόλια τους. Είναι υπεύθυνοι για το κομμάτι που αφορά στην υγεία του κουταβιού, αλλά στο κομμάτι που αφορά στην ψυχολογία και συμπεριφορά του όμως, δημιουργείται τεράστιο πρόβλημα, όταν το κουτάβι βγει στον έξω κόσμο σε ηλικία 5 μηνών που θα έχει ολοκληρώσει τα εμβόλια. Έχει χαθεί η σημαντικότερη περίοδος, που είναι η πιο κατάλληλη για να κοινωνικοποιηθεί χωρίς κίνδυνο, με αποτέλεσμα να του δημιουργούνται διάφορες φοβίες και να μη μπορεί να βγει από το σπίτι γιατί φοβάται.
Έχω συναντήσει πολλά σκυλιά, που μόλις έφθαναν στην εξώπορτα ήταν αδύνατον να κάνουν βήμα. Δεν κατέβαιναν τη σκάλα, φοβόντουσαν το ασανσέρ, τα αυτοκίνητα, τις κόρνες, το κομπρεσέρ, τους ανθρώπους, τα άλλα σκυλιά, τις γάτες, τα παιδιά, τη βροχή, τον αέρα, τη λάσπη, τη νύχτα κλπ, κλπ.
Δεν προτείνω βέβαια ν’ αγνοούν τον κτηνίατρο οι κηδεμόνες, αλλά πολύ προσεκτικά και με ασφάλεια, να κοινωνικοποιούν το κουτάβι τους με τον έξω κόσμο. Σε συγγενικά και φιλικά σπίτια, με παιδάκια φίλων, με εμβολιασμένα και υγιή σκυλιά που γνωρίζουν, βόλτα με το αυτοκίνητο, αγκαλιά κάποιες φορές όσο είναι ακόμα μωράκι και γενικά όπου κρίνουν, πως δεν υπάρχει κίνδυνος να κολλήσει κάποια ασθένεια.
Είναι ζωτικής σημασίας να κοινωνικοποιηθεί το κουτάβι και έχει επίσης τεράστια σημασία να κοινωνικοποιηθεί σωστά!
Πρέπει ν’ αποφύγουμε οποιαδήποτε αρνητική εμπειρία που μπορεί να γίνει τραυματική και ίσως να την κουβαλάει για την υπόλοιπη ζωή του.
Όπως ένα παιδάκι, αν σε μικρή ηλικία βιώσει περιστατικά και καταστάσεις που θα το φοβίσουν, κουβαλά αυτό το ψυχικό τραύμα, έτσι κι ένα κουτάβι θα είναι φοβικό και επιφυλακτκό με ότι το φόβισε και το κουβαλάει. Ανάλογα με τις εμπειρίες του και με το χαρακτήρα του εξαρτάται και η αντίδρασή του.
Γι΄ αυτό πρέπει να του δίνουμε μόνο θετικές και ευχάριστες εμπειρίες! Και φυσικά όχι με απανωτά-συνεχή ερεθίσματα, ούτε για μεγάλο χρονικό διάστημα, γιατί τότε σίγουρα θα γίνουν και λάθη.
Αργά, σταδιακά και για λίγο.
Δηλαδή:
-Δεν τον πάμε σε μια συγκέντρωση με πολλούς ανθρώπους, που θα φωνάζουν, θα κάνουν απότομες κινήσεις κλπ.
-Ούτε σε μια παιδική χαρά ή σε ένα σχολείο, όπου υπάρχουν πολλά παιδιά που θα τσιρίζουν, θα τρέχουν, θα χοροπηδάνε γύρω του.
-Ούτε σε μια λεωφόρο, όπου περνούν πολλά αυτοκίνητα, μηχανές κλπ και κάνουν πολύ θόρυβο.
Πρέπει να τον φέρνουμε σε επαφή με ένα άνθρωπο τη φορά, ένα παιδάκι, ένα σκύλο, έναν ήχο.
Οι άνθρωποι θα πρέπει να είναι φιλικοί προς το κουτάβι, ήρεμοι και να συμπεριφέρονται σύμφωνα με τη δική μας καθοδήγηση. Δεν πρέπει να κάνουν απότομες κινήσεις, να φωνάζουν, ούτε να προσπαθούν να το χαιδέψουν, αν δεν ακολουθήσουν πρώτα όσα θα τους πούμε.
Οι κινήσεις τους πρέπει να είναι ήρεμες, να μη φωνάζουν και να περιμένουν να πλησιάσει το κουτάβι (αν θέλει) να τους μυρίσει και να επικοινωνήσει μαζί τους. Αν δε θέλει δεν το πιέζουμε, δεν το τραβάμε, δεν το αναγκάζουμε να πάει κοντά.
Αν τελικά όλα εξελιχθούν ομαλά, μπορούν να το χαιδέψουν, αλλά χαμηλώνοντας, με ήρεμες, αργές κινήσεις κάτω από το σαγόνι του, όχι στο κεφάλι.
Το ίδιο πρέπει να κάνουμε και με άλλα σκυλιά, ενήλικα ή κουτάβια, τα οποία πρέπει να είναι σωστά κοινωνικοποιημένα, φιλικά και ήρεμα. Αν είναι επιθετικά, γαβγίζουν ή είναι πολύ παρορμητικά, μπορεί να φοβηθεί και να τα φοβάται για όλη του τη ζωή. Πολύ περισσότερο δε, αν δαγκωθεί από άλλο σκύλο.
Το κλειδί λοιπόν για τη σωστή κοινωνικοποίηση, είναι ευχάριστες και σύντομες επαφές (λίγα λεπτά αρκούν). Επίσης πρέπει να είναι και συχνές και όχι με απόσταση μεγάλων χρονικών διαστημάτων.
Επειδή όμως πάντα μπορεί να υπάρξουν και απρόοπτα και ίσως να γίνει κάτι που δεν προλάβατε ή δε μπορέσατε να ελέγξετε κατά τη διάρκεια της κοινωνικοποίησης και φοβηθεί το κουτάβι, θα πρέπει να φανείτε ψύχραιμοι. Αντιδράστε σα να μη συνέβη τίποτα, φανείτε ήρεμοι, δείξτε ψυχραιμία.
Την επόμενη φορά που θα επαναλάβετε την ίδια προσπάθεια, (μην το αργήσετε) φροντίστε να έχετε στήσει εσείς ένα «σενάριο» παρόμοιο με αυτό που το φόβισε. Μόνο που τώρα θα πρέπει να έχετε εσείς τον απόλυτο έλεγχο, ώστε η έκβαση να είναι ομαλή και να έχει μόνο θετικό αποτέλεσμα!
Η κοινωνικοποίηση πρέπει να συνεχίζεται και μετά τον 4ο μήνα και κατά τη διάρκεια της εφηβείας, που είναι περίοδος φοβιών και ανασφάλειας για το σκύλο.
Αν ο σκύλος μας δε γνωρίσει οτιδήποτε στη σωστή ηλικία και μετά στη ζωή του το φοβάται κάθε φορά που το συναντάει, τότε θα πρέπει να τον εξοικειώσουμε με αυτό, πάντα και μόνο θετικά. Όταν είναι ενήλικας όμως, διορθώνεται πιο δύσκολα, σίγουρα χρειάζεται πολύ μεγαλύτερη προσπάθεια και ίσως να μην έχει το αποτέλεσμα που θα θέλαμε.
Η έλλειψη κοινωνικοποίησης, αλλά και η λανθασμένη είναι μια από τις πιο σημαντικές αιτίες που πολλά σκυλιά παρουσιάζουν άγχος και επιθετική συμπεριφορά, όταν βρεθούν αντιμέτωπα με καινούργια πράγματα και δεν ξέρουν πως να τα διαχειριστούν.
Η σωστή κοινωνικοποίησή του, είναι ένα πολύ σημαντικό κομμάτι στη ζωή του!
Ο κάθε κηδεμόνας είναι υπεύθυνος γι΄ αυτό!
Πάρτε το κουταβάκι σας λοιπόν από το λουράκι, όπως θα παίρνατε το παιδάκι σας από το χεράκι και γνωρίστε του τον κόσμο από το μηδέν, βήμα-βήμα.
Δώστε μεγάλη σημασία σε αυτό, για να έχετε αργότερα ένα φιλικό, κοινωνικό και ισορροπημένο σκύλο που θα μπορεί να αντιμετωπίσει και να διαχειριστεί, ότι κι αν συναντήσει στη ζωή του.
Ένα σκύλο που θα χαίρεται τη βόλτα, αλλά και τη ζωή του γενικότερα, όπου κι αν βρίσκεται, με όποια και όσα ερεθίσματα.
Συγχρόνως θα κάνει και τη δική σας βόλτα και ζωή πιο εύκολη και πιο χαρούμενη, γιατί ένας σκύλος με θέματα συμπεριφοράς δημιουργεί (χωρίς να φταίει) πολλά προβλήματα στην καθημερινότητα!
Από την άλλη, αυτά τα σκυλιά είναι και τα πιο «άτυχα» γιατί λόγω της συμπεριφοράς τους, στερούνται πολλά πράγματα στη ζωή τους.
Ο σκύλος που φοβάται ή επιτίθεται, είτε έξω είτε μέσα στο σπίτι, στερείται τη βόλτα και όλα τα οφέλη της, την επαφή με ανθρώπους περαστικούς αλλά και επισκέπτες, την επικοινωνία και το παιχνίδι με άλλα σκυλιά, απομονώνεται συνήθως, τιμωρείται πολλές φορές, κακοποιείται κάποιες άλλες για να λυθεί το πρόβλημα και γενικά, ζει μια ζωή καθόλου φυσιολογική και καθόλου ωραία.
Βοηθήστε το κουταβάκι σας να μεγαλώσει σωστά, γιατί μόνο εσείς μπορείτε! Δώστε του τη δυνατότητα, να χαρεί στη ζωή του όσα δικαιούται και του αξίζουν και στον εαυτό σας την ευκαιρία, να ζήσετε μια υπέροχη σχέση με το αγαπημένο σας φιλαράκι, χωρίς στερήσεις, χωρίς προβλήματα, χωρίς άγχος για κανέναν!
Ελένη Κασπίρη
Θετική εκπαιδεύτρια σκύλων
Θέλω μόνο να παίζω με τους φίλους μου, όχι να πολεμάω
Submitted by eleni on Tue, 11/11/2014 - 12:26
Θέλω μόνο να παίζω με τους φίλους μου, όχι να πολεμάω…
Οι πονεμένες ιστορίες σκύλων που έχουν κακοποιηθεί-κακομεταχειριστεί είτε από εκπαιδευτές, είτε από τους ίδιους τους κηδεμόνες τους, είναι ένας δραματικός απολογισμός στην πορεία μου.
Ιστορίες που μ’ έχουν κάνει να χάσω τον ύπνο μου, νύχτες πολλές…!
Μια τέτοια ιστορία θα διηγηθώ σήμερα, ενός σκύλου "μάρτυρα" , που στ΄ αλήθεια σε κάνει να κλαις… αλλά και να θυμώνεις πολύ!
Δεν έχει να κάνει με τον σημερινό κηδεμόνα του τον Αλέξανδρο, ο οποίος τον αγαπά και τον σέβεται και στ' αλήθεια είναι παράδειγμα προς μίμηση!
Ο Αλέξανδρος λοιπόν, πήρε μια μεγάλη απόφαση για τη ζωή του και βρέθηκε μπροστά σε ένα πρόβλημα, που δεν ήξερε πως να διαχειριστεί..
Αποφάσισε να παντρευτεί με την για χρόνια σύντροφό του, την Άννα!
Η Άννα ζει με τον ενός έτους σκύλο της τον Ερμή και η συμβίωση τους είναι καταπληκτική! Με αγάπη και θετικούς τρόπους του έμαθε πολλά πράγματα για καλύτερη επικοινωνία μεταξύ τους και κατάφερε να έχει μια πολύ όμορφη σχέση μαζίτου.
Ο Ερμής είναι ένας πολύ κοινωνικός, φιλικός με όλους και πολύ ισορροπημένος σκύλος !
Όλα καλά, μέχρι την στιγμή που η Άννα και Αλέξανδρος αποφάσισαν να ζήσουν μαζί.
Που ήταν το πρόβλημα;
Ο Αλέξανδρος τον τελευταίο χρόνο έχει υιοθετήσει έναν σκύλο, τον 9χρονο Έκτορα, ο οποίος δεν είχε ποτέ του φιλική σχέση με τους άλλους σκύλους.
Πολλοί σκύλοι για διαφορετικούς-δικούς τους λόγους, μπορεί να μη συμπαθούν τους άλλους σκύλους. (Ελλιπής ή λανθασμένη κοινωνικοποίηση, αρνητικές εμπειρίες, κακοί συσχετισμοί κλπ). Συχνά πολλοί κηδεμόνες με καλούν να τους βοηθήσω, γιατί ο σκύλος τους έχει «θέμα».
Η ιστορία του Έκτορα όμως, είναι αλλιώτικη από τις συνηθισμένες, μα πρωτάκουστη δεν τη λες!
Ο σκύλος αυτός κουβαλάει ένα πολύ φρικτό παρελθόν, γιατί πριν υιοθετηθεί από τον Αλέξανδρο, υπήρξε θύμα της ανθρώπινης ασυνειδησίας.
Τον έβαζαν σε κυνομαχίες!!!
Έζησε καταδικασμένος μόνιμα για όλη του τη ζωή μέσα σε ένα κλουβί, εκπαιδεύτηκε βάναυσα και άλλαξε 4 διαφορετικούς «νταβατζήδες και κλουβιά, γιατί κηδεμόνες και σπίτια δεν ήταν.
Δεν χάρηκε τίποτα απολύτως απ’ όλα όσα δικαιούται κάθε σκύλος. Η Βόλτα, το παιχνίδι, η επικοινωνία, η συντροφιά, το χάδι, η ζεστασιά, η αγάπη, όλα του ήταν εντελώς άγνωστα! Βασανίστηκε και χρησιμοποιήθηκε μόνο ως ένα εργαλείο, που τους έφερνε κέρδος και διασκέδαση...
Η μόνη επαφή του με τους άλλους σκύλους ήταν η μάχη της επιβίωσης!
Φρικτό; Αποτρόπαιο, εγκληματικό; Όπως κι αν το χαρακτηρίσει κανείς, δεν θα έχει άδικο.
Μα δεν τελειώνει εδώ!
Όταν πια τους ήταν «άχρηστος», λόγω ηλικίας και σοβαρών τραυματισμών, θεώρησαν σκόπιμο να τον «παρκάρουν» για να ζήσει μόνιμα δεμένος σε κάποιο κτήμα, γιατί τους ήταν βάρος!
Ο Αλέξανδρος λοιπόν, όταν πληροφορήθηκε μέσω κάποιου κοινού γνωστού, όλη την ιστορία για την μαρτυρική ζωή αυτού του σκύλου, αλλά και την τόσο άσχημη κατάληξή του, συγκινήθηκε πολύ και θέλησε να τον υιοθετήσει.
Όταν τον πρωτοείδε σοκαρίστηκε! Τα σημάδια της κακοποίησης φώναζαν πάνω του! Ήταν φανερά εξαντλημένος, αδύναμος, υποσιτισμένος, πληγωμένος στο σώμα και στην ψυχή!
Τον πόνεσε πολύ αυτόν τον σκύλο και χωρίς δεύτερη σκέψη, αποφάσισε να του προσφέρει μια αληθινή ζωή, ένα αληθινό σπίτι και να του δώσει όλα όσα στερήθηκε. Αφιέρωσε χρόνο και ψυχή για να γιατρέψει τις πληγές του, σωματικές και ψυχικές και να του δείξει, πως οι άνθρωποι δεν είναι όλοι τόσο απάνθρωποι…
Έσκυψε από πάνω του με πολλή υπομονή, αγάπη και σεβασμο!
Και τα κατάφερε!
Ο Έκτορας μέρα με τη μέρα άλλαζε, έδειχνε ήρεμος, ασφαλής, χαρούμενος!
Το μόνο που δεν προσπάθησε, επειδή φοβόταν την αντίδρασή του, ήταν να τον φέρει σε επαφή με άλλους σκύλους. Συναντούσαν βέβαια στη βόλτα τους, αλλά κοντινή επαφή δεν δοκίμασε ποτέ.
Όμως, ήθελε να του δείξει κάποια στιγμή, πως οι άλλοι σκύλοι δεν είναι εχθροί, αλλά φίλοι του και παρέα μοναδική!
Τώρα λοιπόν, ήρθε η ώρα!
Αφού η συμβίωση με την Άννα είχε πλέον αποφασιστεί, η επαφή του Έκτορα με τον Ερμή ήταν μονόδρομος. Ο Αλέξανδρος, δεν σκέφτηκε ούτε για μια στιγμή να τον εγκαταλείψει, ούτε φυσικά και να τον απομονώσει. Ένιωθε μια βαθιά ευθύνη απέναντι σ’ αυτόν το χιλιοβασανισμένο σκύλο και ορκίστηκε να είναι πάντα κοντά του.
«Είναι οικογένειά μου και την οικογένεια δεν την εγκαταλείπεις ανάλογα με τις περιστάσεις» μου είπε.
Βέβαια, μπορεί η απόφαση να ελήφθη, στην πράξη όμως, τι θα γινόταν; Πως θα μπορούσε ο Έκτορας να είναι ήρεμος κοντά στον Ερμή και να καταφέρουν να συμβιώσουν χωρίς προβληματα;
Ο Αλέξανδρος και η Άννα ήταν πολύ αγχωμένο και είχαν μεγάλη αγωνία για την έκβαση.
Επισκέφθηκα λοιπόν και τους δύο σκύλους χωριστά, είδα τις συμπεριφορές τους, αξιολόγησα την κατάσταση και έγινε η απαραίτητη προετοιμασία. Με πολλή μεγάλη προσοχή, με σωστή προσέγγιση και συγκριμένες θετικές τεχνικές η «μεγάλη» συνάντηση έγινε!
Το αποτέλεσμα;
Ο Έκτορας κάποια στιγμή, βρέθηκε να τρέχει και να παίζει με τον Ερμή!!!
Απίστευτο;
Κι όμως... συνέβη!
Ο Ερμής που ήταν ένας χαρούμενος, ισορροπημένος και ψυχικά υγιής σκύλος, αφού είχε ζήσει εισπράττοντας πολλή αγάπη και καθοδήγηση με σεβασμό, που είχε κοινωνικοποιηθεί σωστά και είχε παίξει με αμέτρητους σκύλους, βοήθησε απίστευτα με τα σήματα και τους δικούς τους κώδικες τον Έκτορα να χαλαρώσει αμέσως και να αφεθεί...
Δεν υπάρχουν λόγια που θα μπορούσαν να περιγράψουν την χαρά και τον ενθουσιασμό όλων μας και κυρίως του Έκτορα!
Πρώτη φορά έπαιζε με σκύλο, πρώτη φορά είχε φυσιολογική επικοινωνία και ήταν όλα μα όλα, τόσο πρωτόγνωρα γι΄αυτόν!
Ίσως κάτι αχνοφαινόταν στη μνήμη του απ΄όταν έπαιξε με τα αδελφάκια του για λίγο... Μα ούτε κι εκεί πρόλαβε καλά καλά, αφού (όπως είχε μάθει ο Αλέξανδρος) τον είχαν πάρει από την μαμά του νωρίς, για να εισπράξει όσο γινόταν πιο γρήγορα το χρήμα ο "πωλητής του εργαλείου "...
Αυτό το μωρό, ήρθε στην ζωή για να βρεθεί αμέσως σε ένα κόσμο άδικο, σκληρό, απάνθρωπο!
Δεν έζησε τίποτα καλό, τίποτα όμορφο! Δεν ήξερε ούτε πως είναι να παίζεις και να χαίρεσαι, πως είναι να έρχεσαι σε επαφή με έναν όμοιό σου χωρίς να φοβάσαι, χωρίς να χρειάζεται να παλέψεις για να τον εξοντώσεις πριν το κάνει εκείνος!
Βλέποντας αυτή την εικόνα, πέρα από την μεγάλη χαρά, ένιωσα και θυμό όμως! Θυμό για όλους εκείνους τους αχαρακτήριστους «ανθρώπους» που βάζουν τους σκύλους τους, αυτά τα αθώα και τόσο κοινωνικά πλάσματα να πολεμούν για να σκοτώσουν ή να σκοτωθούν!!
Και γιατί όλα αυτά;
Στο βωμό του κέρδους;
Οδηγούμενοι από την απύθμενη ανοησία τους;
Ικανοποιώντας διεστραμμένες επιθυμίες τους;
Όποιος κι είναι ο λόγος, η πράξη αυτή είναι αποτροπιαστική και όποιος την διαπράττει είναι στυγνός εγκληματίας!
Ο Έκτορας ένα ακόμα θύμα τέτοιων ασυνείδητων ανθρώπων, έζησε μια μαρτυρική ζωή, όπου όλες οι μέρες του ήταν μόνο σκλαβιά και πόλεμος!!!
Και δυστυχώς το φρικτό παρελθόν, του άφησε πολλά κατάλοιπα και λαβωματιές πάνω στο κορμάκι του, που δεν του επιτρέπουν τώρα πια να ζήσει και να χαρεί, όπως θα ήθελε!
Φάνηκε, όταν μετά από λίγο έδειχνε να μην αντέχει, κουραζόταν εύκολα, φαινόταν να πονά, έτρεχε με δυσκολία, έπαιζε με δυσκολία.
Κι όμως … Ακόμα κι αν δεν μπορούσε, ακόμα κι αν το σώμα του τον πρόδιδε κάποιες στιγμές, έβλεπες την πρωτοφανή χαρά και τον απερίγραπτο ενθουσιασμό του να συνεχίσει... Κι εκεί βούρκωνες…
Την μέρα αυτή ο Έκτορας έζησε μια συναρπαστική εμπειρία στη ζωή του!
Έμαθε τι σημαίνει παιχνίδι μ’ ένα φιλαράκι και πόσο μεγάλη χαρά μπορεί να σου δώσει μια τέτοια επικοινωνία! Κι έτσι μεμιάς, λες και ξεθώριασαν οι πληγές της ψυχούλας του…
Ο Αλέξανδρος και η Άννα, έκλαιγαν από χαρά και συγκίνηση!
Έδωσαν σ'αυτόν τον τόσο ταλαιπωρημένο σκύλο, την ευκαιρία μιας αληθινής ζωής και του χάρισαν την οικογένεια που δεν είχε ποτέ, ανοίγοντας διάπλατα τη γεμάτη καλοσύνη αγκαλιά τους!
Πόσο λίγο και μικρό θα ήταν ένα «μπράβο», μπροστά στη μεγάλη τους καρδιά…!
Όταν ήρθε η στιγμή να τους αποχαιρετήσω, μπροστά στον Έκτορα τα μάτια μου γέμισαν δάκρυα! Εκείνη την στιγμή, ένιωσα ντροπή μπροστά στο αθώο βλέμμα του και την ανάγκη να του ζητήσω συγνώμη εκ μέρους των ανθρώπων!
Έφυγα κι ένιωθα να με πλημμυρίζουν ανάμικτα συναισθήματα:Χαρά, λύπη, θυμός, ντροπή!
Ποιο υπερίσχυε; Δεν ήξερα…
Έφθασα στο σπίτι μου και το μόνο που ήθελα, ήταν να πάρω αγκαλιά τους σκύλους μου. Τους χάιδεψα γλυκά, έσκυψα τους φίλησα κι ακούμπησα πάνω τους. Και τότε μπόρεσα ν΄ ελευθερώσω έναν λυγμό...
Ήταν το παράπονο που μ΄ έπνιγε από ώρα, ένα ξέσπασμα, κάτι σαν κραυγή διαμαρτυρίας για τον Έκτορα, αλλά και για όλες τις άλλες αμέτρητες αθώες και ανυπεράσπιστες ψυχές, που βρίσκονται στο έλεος κάποιων αδίσταχτων που θέλουν να λέγονται άνθρωποι!
Ελένη Κασπίρη
Θετική εκπαιδεύτρια σκύλων
Θα πάρεις και μένα μαζί σου στις διακοπές;
Submitted by eleni on Fri, 06/27/2014 - 13:04
Θα πάρεις και μένα μαζί σου στις διακοπές;
Και να, το καλοκαίρι είναι για τα καλά εδώ, ο υδράργυρος συνεχώς ανεβαίνει και οι διακοπές για όσους τυχερούς, είναι προ των πυλών!
Μέρες απόδρασης από την καθημερινότητα, μέρες χαλάρωσης, ξεκούρασης, χαράς και διασκέδασης!
Με το σκύλο σας όμως, τι θα γίνει;
Θα τον πάρετε μαζί ή προτιμάτε να τις περάσετε χωρίς αυτόν;
Αν ισχύει το δεύτερο, μήπως να το ξανασκεφτείτε;
Ο σκύλος είναι σύντροφος, είναι μέλος της οικογένειάς μας!
Η ζωή κοντά του είναι όμορφη και μαγική την κάθε στιγμή!
Γιατί στις διακοπές να χωριστούμε και να μην τις απολαύσουμε μαζί του;
Για τους απρόθυμους να το κάνουν, ξέρω πως υπάρχουν εναλλακτικές , όπως τα ξενοδοχεία σκύλων, ή κάποιοι φίλοι να τον φροντίζουν ή να τον φιλοξενήσουν.
Όμως, ο σκύλος σας πουθενά και με κανέναν δε θα είναι όπως μαζί σας!!
Μην αποφασίζετε αβασάνιστα την εύκολη λύση!
Αυτές οι λύσεις, ας είναι γι΄ αυτούς που εκ των πραγμάτων και για κάποιο σοβαρό λόγο δε μπορούν να πάρουν το σκύλο τους μαζί!
Εσείς που μπορείτε, δώστε του την ευκαιρία και τη δυνατότητα να διασκεδάσει, ν΄ αποκτήσει μοναδικές εμπειρίες και το σημαντικότερο να είναι κοντά σας!
Μην τον αφήνετε πίσω!
Εσείς θα περνάτε καλά, αλλά εκείνος (όπου κι αν είναι) θα περιμένει πότε θα γυρίσετε…
Γιατί μόνο εσάς έχει!!!
Αν ο σκύλος σας είναι φιλικός και κοινωνικός, μην το σκέφτεστε!
Θα περάσετε κι εσείς καταπληκτικά μαζί του και θα μοιραστείτε πράγματα που θα σας μείνουν αξέχαστα!
Τι πιο όμορφο από το να κάνει διακοπές όλη η οικογένεια μαζί;
Ίσως να συναντήσετε κάποιες δυσκολίες (πχ διαμονή), αλλά πάντα υπάρχει τρόπος, όταν θέλουμε!
Υπάρχουν μέρη που δέχονται σκυλιά και ευτυχώς αυξάνονται συνεχώς, αλλά υπάρχουν κι άλλες λύσεις.
Αν λοιπόν το αποφασίσετε, εσείς που δεν το έχετε ξανακάνει, καλό είναι να έχετε κατά νου μερικά πράγματα που πρέπει να γνωρίζετε-προσέξετε!
Όπως:
-Να εξοικειώσετε το σκύλου σας νωρίτερα με το αυτοκίνητο (Αν δεν έχει εξοικειωθεί σε μεγάλα ταξίδια).
-Να κάνετε συχνές στάσεις, αν η διαδρομή είναι μεγάλη. (Μπορεί να διψάσει, να θέλει να κάνει την ανάγκη του, να κουραστεί).
-Να μην τον αφήνετε στο σταθμευμένο αυτοκίνητο ούτε για λίγα λεπτά, γιατί μπορεί να πάθει θερμοπληξία.
-Μην τον αφήνετε για πολλή ώρα στον ήλιο, να είστε κοντά σε σκιά και πάντα να έχετε ένα μπολ με δροσερό νεράκι.
-Να τον έχετε πάντα κοντά σας με το λουράκι, γιατί κάποιοι μπορεί να φοβούνται ή να μη θέλουν τα σκυλιά, αλλά και για τη δική του ασφάλεια.
-Μην τον αφήνετε μόνο του πολλές ώρες σε άγνωστο περιβάλλον, γιατί μπορεί να γαβγίζει και να σας κάνουν παρατήρηση.
-Μην κολυμπάτε σε μέρη που έχει πολύ κόσμο, γιατί όλο και κάποιοι μπορεί να ενοχληθούν και να σας χαλάσουν τη διάθεση.
-Να έχετε πάντα σακουλίτσα και να μαζεύετε, σε περίπτωση που θα κάνει την ανάγκη του.
Αγχωθήκατε; Ξεκινάμε με πολλούς κανόνες;
Μα γιατί;
Όλ΄ αυτά είναι πράγματα που πρέπει να προσέξετε και για ένα απλό μπάνιο να πάτε στην παραλία ή σε μια απλή βόλτα και αφορούν στην προστασία-ασφάλεια του σκύλου σας και στο σεβασμό προς τους γύρω σας.
Άλλωστε και με το παιδί σας να πάτε, δε θα ασχοληθείτε με την προστασία του και δε θα έχετε την προσοχή σας στραμμένη πάνω του;
Εννοείται, πως θα πάρετε μαζί και την προίκα του:
Βιβλιάριο, λουρί, μπολάκι, πιατάκι, στρωματάκι, παιχνίδια και προληπτικά φαρμακείο (για τυχόν μικροτραυματισμούς, τσιμπήματα κλπ, για όσους περάσουν τις διακοπές τους στη φύση ή πιο μακριά από πόλεις).
Όσοι δεν το έχετε ξανακάνει, όσοι διστάζετε, όσοι προβληματίζεστε, τολμήστε το φέτος και δε θα χάσετε!
Θα ανταμειφθείτε και με το παραπάνω, αφού ότι όμορφο ζήσετε θα το έχετε μοιραστεί με τον αγαπημένο σας φίλο και θα έχετε δώσει και σ΄ εκείνον την ευκαιρία να περάσει υπέροχα κοντά σας!!
Αποφασίστε το!
Θα είναι μια εμπειρία συναρπαστική και ίσως οι φετινές διακοπές παρέα με το σκύλο σας, να είναι οι πιο απολαυστικές της ζωής σας…
Ελένη Κασπίρη
Θετική εκπαιδεύτρια σκύλων
Έλα να σε πάρω αγκαλιά
Submitted by eleni on Thu, 05/01/2014 - 17:47
Η ανεκτίμητη αξία της αγκαλιάς
Γράφει η Ελένη Κασπίρη
«Χρειαζόμαστε 4 αγκαλιές την ημέρα για να επιβιώσουμε, 8 αγκαλιές την ημέρα για να συντηρηθούμε και 12 αγκαλιές την ημέρα για να αναπτυχθούμε, σύμφωνα με τη διάσημη αμερικανίδα ψυχοθεραπεύτρια Virginia Satir».
Καταλαβαίνει κανείς, πόσο ζωτικής σημασίας είναι να αγκαλιάζουμε, αλλά και να μας αγκαλιάζουν!
Με την αγκαλιά εκφράζουμε την αγάπη μας και όχι μόνο!
Μας κάνει να νιώθουμε ασφάλεια και εμπιστοσύνη, μας δίνει ζεστασιά και τρυφερότητα, μας απαλύνει τον πόνο.
Μια αγκαλιά, μπορεί να εκφράσει κατανόηση, ευγνωμοσύνη, συμπαράσταση, μπορεί να μειώσει την αίσθηση της μοναξιάς.
Μας βοηθάει να χαλαρώνουμε, να ξεχνιόμαστε, αλλά και να αντιληφθούμε καλύτερα τα συναισθήματα μας.
Με την αγκαλιά, παίρνουμε και δίνουμε θετική ενέργεια!
Πόσο μεγάλη δύναμη έχει;
Και πόσο ωραίος τρόπος είναι, για να εκδηλωνόμαστε και για να εκφράζουμε την αγάπη μας καθημερινά σε όσους αγαπάμε;
Είναι η μαγική κίνηση, που μπορεί συγκινήσει ακόμα και… σκληρόκαρδους!
Σύμφωνα με επιστήμονες, με την αγκαλιά απελευθερώνονται-αυξάνονται οι ορμόνες της χαράς στο σώμα μας και μειώνονται οι ορμόνες του στρες, με αποτέλεσμα να νιώθουμε όμορφα συναισθήματα, απομακρύνοντας ένταση και φόβους.
Μη ντρέπεστε και μη διστάζετε λοιπόν, να χαρίσετε την αγκαλιά σας! Δε μπορεί να λύσει όλα τα προβλήματα, αλλά σίγουρα βοηθάει πολύ και μόνο καλό κάνει!
Δώστε την άφοβα και ειλικρινά σε όσους αγαπάτε, γονείς, παιδιά, σύντροφο, φίλους, στο αγαπημένο σας ζωάκι. Όλα όσα δε μπορείτε να πείτε με λόγια, πείτε τα με μια αγκαλιά!
Δώστε την και σε όσους την έχουν ανάγκη, γιατί έτσι τους προσφέρετε χαρά και τους γεμίζετε με κουράγιο!
Η αγκαλιά, χνουδωτή και μη, είναι το καλύτερο αντικαταθλιπτικό, αγχολυτικό και ηρεμιστικό μέσα στις όποιες δυσκολίες.
Στον απόηχο της κάθε κουραστικής και πολλές φορές δύσκολης μέρας, όταν τα λόγια δε βοηθούν και όταν οι άνθρωποι δυσκολεύονται να καταλάβουν, το έχω βρει το «φάρμακο»: Είναι το θαύμα της αγκαλιάς!
Η ώρα που παίρνω αγκαλιά τα σκυλιά και τις γάτες μου, είναι η πιο χαλαρωτική, η πιο μαγική, αλλά και η πιο πλήρης ώρα μιας τέτοιας ημέρας!
Πείτε χωρίς δεύτερη σκέψη, σήμερα, τώρα, σε όποιον αγαπάτε, ευγνωμονείτε, συμπονάτε: «Έλα να σε πάρω αγκαλιά».
Πείτε το και δε θα χάσετε… Κανείς δεν έχασε, προσφέροντας απλόχερα κι από καρδιάς μια αγκαλιά!
Είναι μια τόσο απλή κατά τ’ άλλα, συνηθισμένη και πολύ εύκολη κίνηση, που όμως γεμίζει με χαρά και δύναμη όσους τη δίνουν, αλλά και όσους τη δέχονται.
Και παρ’ ότι είναι ανεκτίμητης αξίας και οι συνέπειές της είναι ευεργετικές, δεν κοστίζει τίποτα!
Μη μετανιώνετε λοιπόν για αγκαλιές που δώσατε, αλλά γι΄ αυτές που δεν τολμήσατε ή που δεν προλάβατε να δώσετε…
Μάθετε τα παιδιά σας να αγαπούν τα ζώα
Submitted by eleni on Sat, 09/28/2013 - 14:15
Μάθετε στα παιδιά σας να αγαπούν και να σέβονται τα ζώα
Γονείς μάθετε στα παιδιά σας να αγαπούν τα ζώα!
Δώστε τους την ευκαιρία να τα γνωρίσουν, να μην τα φοβούνται, να μάθουν να τα σέβονται και να μην τα θεωρούν παιχνίδια!
Με στεναχωρεί πολύ, όταν βλέπω μικρά παιδάκια να φοβούνται τα ζωάκια και κάποια να τα κακομεταχειρίζονται κιόλας! Και το χειρότερο είναι, πως οι γονείς αδιαφορούν, συναινούν, ακόμα και τα ενθαρρύνουν κάποιες φορές!
Σε κάποιο σπίτι, όπου με κάλεσαν τελευταία να εκπαιδεύσω ένα σκυλάκι, ο 9χρονος γιός της οικογένειας, έδωσε μια γερή κλωτσιά στο κουτάβι, όταν του έπιασε το κορδόνι του παπουτσιού.
Το σκυλάκι έκλαψε και κρύφτηκε σε μια γωνιά!
Όταν το ρώτησα γιατί το έκανε, μου απάντησε, πως… και ο μπαμπάς και η μαμά του το ίδιο κάνουν!!
Ο μπαμπάς και η μαμά με κατεβασμένο κεφάλι (ντράπηκαν;) δε μίλησαν…
Και το οξύμωρο είναι, πως το βρήκαν αδέσποτο στο δρόμο και το πήραν γιατί το λυπήθηκαν…
Προ καιρού, ένα αγόρι πάνω κάτω 10 χρόνων, κυνηγούσε με το ποδήλατο μια αδέσποτη γάτα και κρατούσε στο χέρι ένα ξύλο προσπαθώντας να τη χτυπήσει.
Η γάτα κατατρομαγμένη ανέβηκε σ’ ένα δένδρο και ο μικρός κατέβηκε από το ποδήλατο και προσπαθούσε να την κατεβάσει χτυπώντας με το ξύλο.
Ο πατέρας λίγο πιο πέρα, το κοιτούσε και… καμάρωνε το «λεβέντη» που μεγαλώνει…!
Αφού απέτρεψα το μικρό και του εξήγησα, πως δεν είναι σωστό και πως πρέπει να σέβεται τα ζωάκια, πήγα να μιλήσω στον πατέρα, ο οποίος μου μίλησε πολύ επιθετικά: «Μας έχετε σκοτίσει με τα φιλοζωικά σας… Σιγά, ένα παλιόγατο είναι… το παιδί να παίξει ήθελε…»
Δεν καταλάβαινε ο δυστυχής, πως μεγαλώνει ένα παιδί, που μπορεί να γίνει στο μέλλον ένας πολύ επικίνδυνος άνθρωπος!
Προχθές, περπατούσα με τα σκυλιά μου στην παραλία και βλέπω ένα 3χρονο παιδάκι να πετάει πέτρες σε ένα αδέσποτο σκυλάκο! Εκείνο, τραυματισμένο στο ποδαράκι του προσπαθούσε να τρέξει με δυσκολία και το παιδάκι γελούσε και χοροπηδούσε!
Οι γονείς, όχι μόνο δεν το σταμάτησαν, αλλά χαζογελούσαν κιόλας, γιατί προφανώς τους φάνηκε αστείο το όλο θέαμα…
Ποια ήταν η απάντησή τους: «Κυρία μου, δεν καταλαβαίνει το παιδάκι, νομίζει ότι παίζουν…»
Κι εσείς που καταλαβαίνετε, αν καταλαβαίνετε… γιατί δεν το εμποδίζετε;
Τα παιδιά αντιγράφουν, μιμούνται και ρουφούν σα σφουγγάρι τις συμπεριφορές των μεγάλων.
Μπορεί εσείς γονείς, για κάποιο λόγο να μη μάθατε να αγαπάτε τα ζώα, (ποτέ δεν είναι αργά, έστω να αρχίσετε να τα συμπαθείτε…), όμως, είναι τραγικό να μεταφέρετε τα όποια αρνητικά συναισθήματά σας ή τις δικές σας φοβίες στα παιδιά!
Βοηθήστε εκείνα τουλάχιστον, να έχουν θετικές εμπειρίες και όμορφα συναισθήματα για τα ζώα! Για το καλό τους θα είναι!
Δεν είναι σωστό να τα φοβίζετε, με ατάκες, όπως: «Φάε, γιατί θα φέρω το σκύλο να σε φάει». Ή όταν το παιδί αρχίζει να κλαίει, βλέποντας ένα σκυλάκι στο δρόμο, να του λέτε: «Μη φοβάσαι, δε θα το αφήσω εγώ να σε φάει».
Μην τα αφήνετε να τα κυνηγούν ή να τα ταλαιπωρούν για να παίξουν, γιατί τα ζώα δεν είναι παιχνίδια!
Αν εσείς, δείχνετε σεβασμό, μιλάτε όμορφα για τα ζωάκια ή ακόμα καλύτερα αφήνετε λίγο φαγητό σε κάποιο αδέσποτο, περνάτε τα σωστά μηνύματα στα παιδιά σας.
Δώστε τους την ευκαιρία να γνωρίσουν ζωάκια φίλων, συγγενών, περαστικών, αφήστε τα να έρθουν σε επαφή και μην τα αποτρέπετε ή τα μαλώνετε, όταν πηγαίνουν όλο χαρά να χαιδέψουν ένα φιλικό σκυλάκι ή μια γατούλα.
Στην αντίθετη περίπτωση, που το παιδί μάθει να τα φοβάται ή να μην τα σέβεται, πιθανόν αύριο να τα κακοποιεί κιόλας και όχι μόνο…
Η αντιπάθεια, ο φόβος, η έλλειψη σεβασμού σήμερα, αύριο μπορεί να είναι επιθετικότητα ή και εγκληματική συμπεριφορά! Κι αν το παιδί σκοτώσει ένα ζώο χωρίς καμιά συνέπεια, δεν είναι καθόλου δύσκολο να εξελιχθεί το ίδιο επικίνδυνος και ως ενήλικας!
Και φυσικά, όταν συμβιώνετε με κάποιο ζωάκι, για όποιο λόγο κι αν βρέθηκε στο σπίτι σας, έχετε υποχρέωση να μάθετε στα παιδιά και να το αγαπούν, αλλά προπαντός να το σέβονται, αφού ο σεβασμός είναι θεμέλιος λίθος σε όλες τις σχέσεις!
Αν δε, πρόκειται για σκύλο, είναι πολύ σημαντικό να τους μάθετε τον τρόπο που θα του συμπεριφέρονται και θα επικοινωνούν μαζί του για ν’ αποφεύγονται άσχημες συνέπειες.
Τα παιδιά δεν είναι σε θέση να γνωρίζουν και θέλοντας να παίξουν, τον κυνηγούν, του φωνάζουν, του τραβούν την ουρά, τα αυτιά, τον καβαλάνε, τον σπρώχνουν, τον τραβάνε, του πετούν τα παιχνίδια τους, προκαλώντας έτσι δυσφορία στο σκύλο, με φυσική συνέπεια αυτός να αντιδρά με το δικό του τρόπο (δαγκώνει) και να δημιουργούνται προβλήματα!
Μετράμε πάρα πολλές περιπτώσεις, όπου δαγκώθηκαν παιδιά από το σκύλο, γιατί τον ζόρισαν μη ξέροντας το σωστό τρόπο να συμπεριφερθούν.
Και οι γονείς τρομαγμένοι, αλλά και θυμωμένοι, ξεσπούν πάντα στο σκύλο, γιατί πιστεύουν πως εκείνος φταίει!
Όμως, θα πρέπει να καταλάβουν πως δε φταίει ο σκύλος και φυσικά ούτε και το παιδί…
Είναι καθαρά ευθύνη δική τους να διδάξουν και τα δύο, με απαραίτητη προϋπόθεση βέβαια, πως και οι ίδιοι γνωρίζουν το σωστό τρόπο να επικοινωνούν με το σκύλο τους.
Ποιος είναι ο σωστός τρόπος επικοινωνίας;
Αν δεχθούμε, πως όταν φερόμαστε δίκαια και με σεβασμό σε κάποιον, όταν είμαστε ευχάριστοι και φιλικοί μαζί του, όταν του μιλάμε ήρεμα και του ζητάμε κάτι ξεκάθαρα και με κατανοητό σ΄εκείνον τρόπο, όταν είμαστε συνεπείς απέναντί του, τότε κι αυτός με τη σειρά του θα μας εμπιστεύεται, θα νιώθει ασφάλεια κοντά μας και θα κάνει με χαρά ότι του ζητάμε!
Το ίδιο ακριβώς, ισχύει και με τα σκυλιά μας!
Κι αφού όλα τα παραπάνω, εμπεριέχονται στο Θετικό τρόπο μάθησης των σκύλων, θα συμφωνήσουμε πιστεύω, πως είναι ο καλύτερος, ο πιο δίκαιος και ο πιο σωστός τρόπος!
Αν τον επιλέξετε, θα μπορέσετε να φτιάξετε μια γέφυρα επικοινωνίας με το σκύλο σας πάνω σε γερές βάσεις και σίγουρα θα αποκτήσετε μια υγιή και όμορφη σχέση μαζί του!
Μη διστάζετε να βάλετε και τα παιδιά σ΄αυτό το ωραίο «παιχνίδι μάθησης».
Προσκαλέστε τα να δουν πως μαθαίνει ο σκύλος, παροτρύνετε τα μεγαλύτερα ν΄ασχοληθούν κιόλας, πάντα βέβαια με τη δική σας επίβλεψη.
Θα τους αρέσει, πιστέψτε με, γιατί το βλέπουν σαν ένα πολύ ευχάριστο παιχνίδι! Κι είναι ένα παιχνίδι, που δεν ταλαιπωρεί το σκύλο, αντίθετα δίνει χαρά σε όλους τους εμπλεκόμενους και συγχρόνως τους διδάσκει!
Κι έτσι σιγά-σιγά και μέσα απ΄όλη αυτή τη διαδικασία, αναπτύσσεται και δυναμώνει μια πολύ ωραία σχέση μεταξύ παιδιού και σκύλου!
Και είναι μια σχέση με ευεργετικές συνέπειες, γιατί καλλιεργούνται στο παιδί αξίες ανθρωπιάς και πολιτισμού!
Το παιδί μαθαίνει:
-Να είναι φιλικό και να σέβεται τα ζώα.
-Διδάσκει και μέσα απ΄αυτό διδάσκεται.
-Η επαφή το κάνει πιο κοινωνικό.
-Μέσα από τη φροντίδα, γίνεται πιο υπεύθυνο και νιώθει χρήσιμο και ικανό.
-Νιώθει ασφάλεια και αυτοπεποίθηση, μέσα από τη συναισθηματική στήριξη του σκύλου.
-Μπαίνουν όρια στη συμπεριφορά του και μαθαίνει να σέβεται τις ανάγκες του άλλου.
-Μαθαίνει να δίνει προσοχή και να δείχνει κατανόηση στα συναισθήματα του σκύλου.
-Διδάσκεται την αξία της φιλίας, της πίστης, της ανιδιοτελούς αγάπης.
Είναι το δίχως άλλο, ένα μάθημα ζωής, αφού το παιδί λαμβάνει εφόδια που θα το βοηθήσουν στη μετέπειτα ζωή του και σε όλες τις σχέσεις του!
Τα παιδιά που αγαπούν τα ζώα, γίνονται καλύτεροι άνθρωποι και σ΄αυτό, εσείς γονείς (είτε αγαπάτε τα ζώα και τα θέλετε στη ζωή σας, είτε όχι), θα παίξετε πολύ σημαντικό ρόλο, αν τους περάσετε τα σωστά μηνύματα!
Το ιδανικό θα ήταν, να μπει μάθημα στα σχολεία η φιλοζωία και όλα τα παιδάκια ανεξαιρέτως, να μαθαίνουν από μικρά να αγαπούν και να σέβονται τα ζώα!
Από την παιδεία ξεκινούν όλα και πιστεύω, πως μόνο έτσι θα μπορούσαμε να λέμε, πως έγινε ένα πραγματικά θετικό βήμα και ότι μπορούμε να ελπίζουμε, πως στο μέλλον θα υπάρχει καλύτερη συνύπαρξη με τα ζώα στη χώρα μας!
Σε μια χώρα που δίδαξε τον πολιτισμό στον κόσμο, όμως με τη συμπεριφορά μας απέναντι στα ζώα είμαστε απολίτιστοι, αφού η κακοποίηση και η εγκατάλειψή τους έχουν γίνει μάστιγα!!
Ελένη Κασπίρη
Ο σκύλος σας δαγκώνει; Πριν τον καταδικάσετε, ψάξτε καλύτερα και θα βρείτε τον… πραγματικό ένοχο.
Submitted by eleni on Mon, 09/16/2013 - 12:34
Ο σκύλος σας δαγκώνει;
Πριν τον καταδικάσετε, ψάξτε καλύτερα και θα βρείτε
τον… πραγματικό ένοχο.
Μέσα στην πορεία μου στην εκπαίδευση σκύλων, μετρώ πολλές περιπτώσεις επιθετικότητας σκύλων!
Ερευνώντας πολύ προσεκτικά αυτά τα περιστατικά, διαπίστωνα, ότι σε όλα ευθύνεται η συμπεριφορά των ανθρώπων! Συμπεριφορά ανάρμοστη απέναντι στο σκύλο, άλλοτε με πρόθεση, άλλοτε από λάθος πληροφόρηση και άλλοτε από άγνοια!
Κάποιοι δεν καταλαβαίνουν, ότι έχουν κάνει λάθη με το σκύλο τους, έχουν πλήρη άγνοια και δε θεωρούν κακομεταχείριση-κακοποίηση κάποιες συμπεριφορές!
Κάποιοι το ξέρουν, αλλά δεν το παραδέχονται εξαρχής, μα στην πορεία αποκαλύπτονται και κάποιοι, έχουν επίγνωση της κατάστασης και έχουν το θάρρος να μιλήσουν ευθέως! Αυτοί πιστεύουν, ότι μόνο με τιμωρία, χτυπήματα και φωνές μπορεί να μάθει ο σκύλος! Γιατί έτσι τους είπαν κάποιοι, γιατί κάπου το διάβασαν κλπ
Άλλοι πάλι, είναι θυμωμένοι με το σκύλο, χωρίς να λαμβάνουν καθόλου υπόψη τη δική τους συμπεριφορά ή την ξεχνούν σκόπιμα, με αποτέλεσμα να θυμώνουν μαζί του: «Τον αχάριστο, τον ταίζω, τον φροντίζω, τον έχω σαν παιδί και θα γυρίσει να με δαγκώσει;»
Και τέλος είναι εκείνοι, που κακοποιούν το σκύλο, χωρίς κανένα οίκτο, γιατί πιστεύουν, ότι είναι απλά ένα ζώο και δεν πονάει!
Και άλλοι γιατί βγάζουν δικά τους απωθημένα.. .
Κάποια κυρία μου εμπιστεύθηκε, ότι ο φίλος της θέλει να επιβληθεί με κάθε τρόπο στο σκύλο τους, γιατί δεν τον «παίρνει» να το κάνει στην ίδια, η οποία έχει ηγετική θέση στο σπίτι.
Θέλω να μοιραστώ με όσους διαβάσουν αυτό το άρθρο, κάποιες περιπτώσεις, για να γίνει πιο σαφές, αυτό που λέω:
-Το Ακίτα δάγκωνε παιδιά! Όταν ήταν κουτάβι, το παιδί της οικογένειας του έκοψε το αυτί με ψαλίδι!
-Το λυκόσκυλο, δάγκωσε το συγγενή, που μπήκε στην αυλή κρατώντας ένα κοντάρι! Από κουτάβι το χτυπούσαν με ξύλα γιατί ήθελαν να το αγριέψουν για να γίνει φύλακας!
-Τα ημίαιμο κυνηγόσκυλο, δάγκωνε όλα τα μέλη της οικογένειας, αν έκαναν κίνηση πάνω του, όταν βρισκόταν στο κρεβάτι! Όταν ήταν μικρό, η μαμά το πετούσε από το κρεβάτι τυλιγμένο με το σεντόνι, γιατί σιχαινόταν να το πιάσει και να το κατεβάσει!
-Το Σπίτς, δάγκωσε το 5χρονο παιδάκι της οικογένειας! Το κοριτσάκι θεωρώντας το παιχνίδι, του έπιανε τη μουσουδίτσα με ένα κοκαλάκι που ανοιγόκλεινε σα μανταλάκι και το σκυλάκι πονούσε.
-Το Μαλτέζ, δάγκωνε την οικογένεια, όταν κρατούσε κάτι στο στόμα και πήγαιναν να του το πάρουν! Όταν ήταν μικρό για να αφήσει κάτι από το στόμα του, το χτυπούσαν με μια βέργα.
-Ο Γερμανικός ποιμενικός, δάγκωνε τους επισκέπτες! Από κουτάβι, όταν έμπαιναν επισκέπτες το τραβολογούσαν από το κολάρο και το έβαζαν μέσα σε ένα κλουβί στην πίσω αυλή για να μην ενοχλεί.
-Το Πίτμπουλ, δάγκωνε αγνώστους! Το ήθελαν για φύλακα και από μικρό, το ενθάρρυναν κάθε φορά που έβλεπαν κάποιον άγνωστο, με την εντολή : «πάρτον»
-Το Λαμπραντόρ, δάγκωσε το παιδάκι οικογενειακής φίλης! Το έδεναν μέσα στο σπίτι, για να μην κάνει ζημιές και τα παιδιά της οικογένειας το ταλαιπωρούσαν, με καβαλήματα, τραβήγματα από τ΄ αυτιά, την ουρά, πετώντας του παιδικά παιχνίδια!
-Το Μπασέ, δάγκωνε το σύζυγο και τους άνδρες επισκέπτες! Ο σκύλος αυτός, εκπαιδεύτηκε με παραδοσιακό τρόπο, παραμένοντας στο χώρο του εκπαιδευτή ένα χρονικό διάστημα.
-Ο Ελληνικός ποιμενικός δάγκωνε μέλη της οικογένειας! Από κουτάβι τον χτυπούσαν με το σκουπόξυλο, επειδή τους είπαν, ότι πρέπει να του σπάσουν τον τσαμπουκά, γιατί είναι κυριαρχική φυλή!
-Το Ροτβάιλερ δάγκωνε όταν πλησίαζες το φαγητό του! Όταν ήταν μικρό, του έπαιρναν το μπολ την ώρα που έτρωγε για να του πάρουν τον αέρα (τεστάκια χωρίς να ξέρουν τον τρόπο) και όταν έκανε οποιαδήποτε κίνηση το κουτάβι, το χτυπούσαν με κλωτσιές.
-Ο Ελληνικός ποιμενικός δάγκωνε άλλα σκυλιά! Τον εκπαίδευσαν με τον εξής τρόπο: Τον έβαζαν στη θέση «ξάπλα και μείνε», για να περνάει από πάνω του ένας άλλος σκύλος. Αν έκανε την παραμικρή κίνηση (όχι επιθετική), τον σήκωναν ψηλά και τον χτυπούσαν με δύναμη στο έδαφος!
-Το κανίς, δάγκωνε παιδιά! Κουτάβι έπαιζε με τα παιδιά και κυλιόντουσαν στο πάτωμα! Αλλά όταν άρχιζε το κουτάβι να κάνει δαγκωματάκια (έτσι παίζουν τα σκυλιά), η μαμά το χτυπούσε.
-Το Γκριφόν, δάγκωνε όταν έκανες οποιαδήποτε κίνηση πάνω του, ακόμα και για να το χαιδέψεις! Ζούσε όλη του τη ζωή μέσα σε ένα crate και όταν έβγαινε έξω και έκανε σαν «τρελό» -απόλυτα λογικό- και ουρούσε μέσα στο σπίτι, επίσης απόλυτα λογικό (αφού δεν του έμαθαν ποτέ που είναι η τουαλέτα του) το χτυπούσαν και το έκλειναν πάλι στο κλουβί!
-Το Κοκεράκι δάγκωνε ανεξαιρέτως! Ζούσε μόνιμα στο μπαλκόνι δεμένο! Από ανία γάβγιζε ασταμάτητα και το χτυπούσαν για να σταματήσει. Αποτέλεσμα; Δε μπορούσε πια να το πλησιάσει κανείς!
-Ο Βέλγικος ποιμενικός, δάγκωνε την οικογένεια! Όταν ήταν κουτάβι και έπαιζε με δαγκωματάκια (όπως όλα τα κουτάβια), κάποιοι συμβούλεψαν την οικογένεια το εξής: «Κάθε φορά που θα δαγκώνει για να παίξει, να το πιάνουν βίαια, να το γυρίζουν ανάσκελα και να το ακινητοποιούν, κρατώντας με δύναμη στο πάτωμα, για να κυριαρχήσουν πάνω του.
-Το Τσόου-Τσόου δάγκωνε οικογένεια και επισκέπτες! Φοβήθηκαν, πως λόγω φυλής, θα θελήσει να γίνει ο αρχηγός του σπιτιού! Φρόντισαν να τον «βάλουν στη θέση του» λοιπόν με χτυπήματα, εγκλεισμό σε κλουβί, χρήση πνίχτη και άλλα παρόμοια. Στη συνέχεια, μη μπορώντας να ελέγξουν την κατάσταση, τον πήγαν σε εκπαιδευτή που χρησιμοποίησε παρόμοιους τρόπους, με αποτέλεσμα τα πράγματα να γίνουν ανεξέλεγκτα!
Η λίστα με τους ανορθόδοξους τρόπους αντιμετώπισης, είναι πολύ μεγάλη: Γονατιές γιατί πηδούσε πάνω τους, χτυπήματα με εφημερίδα για την τουαλέτα, χαστούκια γιατί μασούλαγε την καρέκλα, πνίχτης για να μην τραβάει στη βόλτα, μόνιμα δεμένος για να μην κάνει ζημιές, κλωτσιές όταν έπαιζε με το πόδι τους, απομόνωση σε μπαλκόνι ταράτσα, πίσω αυλή για να μην ενοχλεί, καταβρέγματα κλπ, κλπ
Ανέφερα τις ράτσες των σκύλων, όχι για κανένα άλλο λόγο, αλλά για να δούμε, ότι οποιαδήποτε ράτσα και οποιοσδήποτε σκύλος μπορεί να δαγκώσει, αν νιώσει φόβο, πόνο, απειλή!
Μέσα από όλη αυτή την παρατήρηση, είδα πως ο αριθμός των δαγκωμάτων σε παιδιά είναι μεγάλος!
Αυτό συμβαίνει, γιατί τα παιδιά δε γνωρίζουν, πως πρέπει να συμπεριφερθούν στα σκυλιά και τα αντιμετωπίζουν, σαν αντικείμενα-παιχνίδια και θεωρούν, πως είναι ανεξάντλητες πηγές ευχαρίστησης, που δεν κουράζονται, δεν πονούν, δε φοβούνται.
Χαρακτηριστικά μια κυρία, όταν τη ρώτησα, πως συμπεριφέρονται τα παιδιά της στο σκύλο που δάγκωσε το παιδί της, μου απάντησε σχεδόν θιγμένη: « Μα τι λέτε; Αγαπάμε όλοι το σκύλο μας και έχω μάθει και στα παιδιά μου να τον σέβονται και να του φέρονται ευγενικά»
Όταν της ανέφερα το περιστατικό με το κοριτσάκι και το κοκαλάκι, μου είπε πολύ μαζεμένα πια: «Α, «τέτοια» μπορεί να του έχουν κάνει, αλλά αυτό δεν είναι κακοποίηση, είναι παιχνίδι»
Θα σκαφτεί κάποιος: Τι κάνεις τώρα; Κατηγορείς τα παιδιά;
Όχι βέβαια, τα παιδιά δε φταίνε ποτέ, γιατί δεν ξέρουν! Υπεύθυνοι για ότι συμβαίνει, είναι οι κηδεμόνες! Είναι δική τους υποχρέωση να μάθουν στα παιδιά τους και στα σκυλιά τους, πως να συμπεριφέρονται!
Πρέπει να προστατέψουν και το σκύλο από την καλοπροαίρετη -κατά τ΄ άλλα- πρόθεση των παιδιών, αλλά και τα παιδιά από την φυσιολογικότατη αντίδραση του σκύλου, όταν ζοριστεί!
Και επιβάλλεται να είναι παρόντες, όταν παιδί και σκύλος είναι στον ίδιο χώρο!
Πότε θα καταλάβουμε, πως είναι καθαρά και μόνο δική μας υπόθεση και ευθύνη (όπως και στα παιδιά μας) η καθοδήγηση του σκύλου μας; Η οποία θα πρέπει να είναι βασισμένη στο σεβασμό, την κατανόηση, την υπομονή, τη γνώση και όχι σε βιαιότητες και άδικες τιμωρίες, που οδηγούν σε μεγάλη πίεση το σκύλο, με καταστροφικές συνέπειες τις πιο πολλές φορές!
Όλα τα παραπάνω παραδείγματα, δείχνουν πόσο πιέστηκαν οι σκύλοι από ανθρώπινες συμπεριφορές, ώστε να φθάσουν στο σημείο να αντιδράσουν κάποια στιγμή και να αρχίσουν -απόλυτα φυσιολογικά να υπερασπίζονται τον εαυτό τους!
Κι εδώ είναι που συμβαίνει μια τεράστια αδικία! Σε όλες, μα όλες τις περιπτώσεις, την «πληρώνει» πάντα ο σκύλος!
Ποια ήταν η συνέπεια για τους σκύλους που δάγκωσαν; Όλοι οι κηδεμόνες, αντέδρασαν πολύ βίαια στο σκύλο σε πρώτη φάση!
Στη συνέχεια; Κάποιοι σκύλοι απομονώθηκαν-εξορίστηκαν σε μπαλκόνι, ταράτσα, υπόγειο.
Και κάποιοι άλλοι, βρίσκονταν μια ανάσα, από το να διωχθούν από το σπίτι ή να οδηγηθούν στην ευθανασία!
Πόσο άδικο μπορεί να είναι αυτό για το σκύλο; Να πληρώνει για κάτι που δεν έχει φταίξει. με κακοποίηση, απομόνωση, εγκατάλειψη και θάνατο κάποιες φορές;
Λες κι ο σκύλος υπάρχει, για να γνωρίζει τη γλώσσα και τους κανόνες μας! Λες και γεννήθηκε, γνωρίζοντας τις δικές μας επιθυμίες και τα δικά μας θέλω.
Πόσο μεγάλη παρεξήγηση υπάρχει γύρω από αυτό το θέμα! Οι περισσότεροι λένε: «Αφού του μιλάω και του λέω τι θέλω, γιατί δεν καταλαβαίνει; Άλλοι λένε: «Καταλαβαίνει, αλλά είναι ξεροκέφαλος και με γράφει, θέλει να περάσει το δικό του» και διάφορα παρόμοια.
Ξέρουμε όλοι, πως δεν είναι σωστό και αποδεκτό ο σκύλος να δαγκώνει!
Αλλά πόσο σωστό είναι, να κακομεταχειρίζεται και να βασανίζει ο άνθρωπος το σκύλο;
Κι όχι μόνο να μένει ατιμώρητος, αλλά να την «πληρώνει» πάντα ο σκύλος που είναι το εύκολο θύμα;
Σκοπός μου με αυτό το άρθρο δεν είναι να κατηγορήσω κανέναν, αλλά να απενοχοποιήσουμε επιτέλους το σκύλο που δαγκώνει!
Και να αρχίσουμε κάποτε, να βλέπουμε από μια άλλη οπτική το θέμα, λαμβάνοντας υπόψη και τη δική μας συμπεριφορά απέναντί του!
Το πρώτο πράγμα που έμαθα στην εκπαίδευση είναι το εξής: «Όταν κάνει «λάθος» ένας σκύλος, (που ο σκύλος δεν κάνει ποτέ λάθος, απλά υπακούει στο ένστικτό του), ψάξε να βρεις το λάθος στον άνθρωπο».
Αυτό είναι μια πολύ μεγάλη αλήθεια και ας προβληματίσει κάποιους!
Μην ξεχνάμε, ότι ο άνθρωπος -σε αντίθεση με το σκύλο-, έχει λογική και είναι καθαρά θέμα επιλογής του, να αποκτήσει την απαιτούμενη γνώση, για να διδάξει στο σκύλο του τις επιθυμητές συμπεριφορές με σωστό και ωραίο τρόπο!
Αν έχετε λοιπόν, ένα σκύλο με τέτοια συμπεριφορά, ψάξτε να βρείτε, αν και ποια λάθη μπορεί να έχουν γίνει και προσπαθήστε να τα διορθώσετε και να τον βοηθήσετε! Μπορεί να ευθύνεστε εσείς, μπορεί η οικογένειά σας, μπορεί ο εκπαιδευτής σας, μπορεί η προηγούμενη οικογένεια του σκύλου σας, (αν δεν τον έχετε από κουτάβι), μπορεί κάποιες τραυματικές εμπειρίες του (αν είναι πρώην αδέσποτος).
Αυτό που έχει σημασία είναι, το ότι χρειάζεται βοήθεια και ΠΡΕΠΕΙ να του η δώσετε! Ποτέ δεν είναι αργά!!
Κι αυτοί που δεν αντιμετωπίζουν τέτοιου είδους προβλήματα με το σκύλο τους, ας γνωρίζουν, ότι πάντα ελλοχεύει ο κίνδυνος από κάποιο λάθος, να συναντήσουν στο μέλλον κάποια τέτοια συμπεριφορά.
Γιατί βία, δεν είναι μόνο το ξύλο, αλλά οτιδήποτε κάνει το σκύλο να νιώσει πόνο, φόβο, απειλή.
Και η λεκτική και η ψυχολογική βία, μπορεί να κάνει το σκύλο να φοβάται και να νιώθει ανασφάλεια. Αν συνεχώς είμαστε από πάνω του, φωνάζοντας και τρομοκρατώντας τον, για να διορθώσουμε τυχόν «λάθη» του, θα έχουμε ένα σκύλο μέσα στην ανασφάλεια και το φόβο!
Πολλές φορές, ο σκύλος δείχνει ότι αντέχει την όποια ταλαιπωρία, τουλάχιστον έτσι νομίζουμε εμείς!
Γιατί σχεδόν πάντα, δεν αναγνωρίζουμε τα σημάδια που μας δίνει (κάποια σήματα ηρεμίας του σκύλου, που μας λέει πως δε νιώθει άνετα) και συνεχίζουμε την ίδια συμπεριφορά!
Το αποτέλεσμα; Μπορεί αργότερα, εκεί που δεν το περιμένουμε, ο σκύλος να παρουσιάσει επιθετικότητα.
Αυτό που λένε όλοι: «Ξαφνικά και χωρίς λόγο, άρχισε να δαγκώνει»
Δεν είναι ποτέ χωρίς λόγο για το σκύλο, απλά οι άνθρωποι δεν καταλαβαίνουν το γιατί. Ο σκύλος δεν «τρελαίνεται» ξαφνικά κι αρχίζει να δαγκώνει!
Ακόμα και οι νέοι σκυλογονείς, ας ενδιαφερθούν να μάθουν τον σωστό και φιλικό τρόπο, που πρέπει να μεγαλώσουν-καθοδηγήσουν τα κουτάβια τους. Γιατί ακούγοντας συμβουλές ανθρώπων που δε γνωρίζουν ή δρώντας με τη δική τους άγνοια, ή λανθασμένη νοοτροπία, μπορεί να κάνουν μεγάλο κακό στη συμπεριφορά του σκύλου τους και στη σχέση μεταξύ τους!
Υπάρχουν σπανιότερα κι άλλοι λόγοι επιθετικότητας:
-Κάποιο πρόβλημα υγείας.
Αν αλλάξει η συμπεριφορά, του πάντα ήρεμου και φιλικού σκύλου σας, πρέπει άμεσα να απευθυνθείτε πρώτα στον κτηνίατρο, μήπως υπάρχει κάποιο θέμα με την υγεία του.
-Λάθος ή καθόλου κοινωνικοποίηση.
Κι εδώ είναι ευθύνη του ανθρώπου, γιατί από αμέλεια, αδιαφορία ή άγνοια, δεν έδωσε τα σωστά εφόδια στο σκύλο του.
-Κάποια γενετική προδιάθεση (Υπερευαισθησία, φοβίες κλπ). Ακόμα και σ΄ αυτό όμως, η συμπεριφορά του ανθρώπου, είναι καθοριστικής σημασίας για την θετική ή αρνητική εξέλιξη της συμπεριφοράς του σκύλου.
Η επιθετικότητα των σκύλων είναι μια πολύ σοβαρή κατάσταση, που μπορεί να εξελιχθεί σε πολύ επικίνδυνη και πρέπει να αντιμετωπίζεται πολύ υπεύθυνα και με σωστούς χειρισμούς.
Αν ο σκύλος σας, δείξει σημάδια και συμπεριφορά που σας ανησυχούν, μην του φερθείτε με καμία μορφή βίας!
Το βέβαιο είναι ένα: «Η βία, μόνο βία μπορεί να παράγει»
Η κατανόηση και ο σεβασμός στο σκύλο, η σωστή ενημέρωση και καθοδήγηση από κάποιον ειδικό, που χρησιμοποιεί μόνο θετικές μεθόδους, αφού πριν από όλα απιδεχθείτε ευθυύνες που σας αναλογούν, είναι τα καλύτερα «όπλα» για να βοηθήσετε το σκύλο σας!
Δρώντας χωρίς καθυστέρηση, αλλά και χωρίς τσαμπουκάδες και αντιπαλότητες, η κατάσταση μπορεί να βελτιωθεί και ν΄ αλλάξει.
Βοηθήστε το σκύλο σας να ηρεμήσει, να νιώσει ασφαλής και να σας εμπιστευθεί, ώστε να αρχίσετε να χτίζετε μια σχέση, σε σωστές, στέρεες βάσεις και να έχετε μια ήρεμη και ευχάριστη συμβίωση!
Μπορεί να σας πάρει χρόνο και να χρειαστεί αρκετή προσπάθεια, αλλά ο σκύλος σας βρέθηκε σ΄ αυτή την κατάσταση χωρίς να φταίει! Είναι επιτακτική ανάγκη να τον βοηθήσετε και μόνο εσείς μπορείτε να το κάνετε!
Ίσως κάποιοι που θα διαβάσουν αυτό το άρθρο, να προβληματιστούν, κάποιοι να στεναχωρηθούν και άλλοι θυμώσουν.
Ελπίζω όμως, να βοηθήσει και κάποιους να αναθεωρήσουν πράγματα και συμπεριφορές σε σχέση με το σκύλο τους!
Και αυτό άλλωστε, είναι και το δικό μου ζητούμενο, καταθέτοντας τα δικά μου συμπεράσματα, μέσα από τη δική μου εμπειρία: Ήρεμες και χαρούμενες συμβιώσεις ανθρώπων και σκύλων!
Άλλωστε από φύση και θέση θα υπερασπίζομαι τα ζώα, γιατί ο άνθρωπος γνωρίζει το κακό και επιλέγει, αν θα το κάνει ή όχι. Ο σκύλος ακόμα κι όταν δαγκώσει, δεν καταλαβαίνει ότι κάνει κάτι κακό. Υπακούσει στη φύση του και προστατεύει άλλοτε τον εαυτό του, άλλοτε την οικογένειά του κι άλλοτε το χώρο του, το φαγητό του κλπ. Κι αυτό, γιατί κάποιος, κάτι, κάποτε του ενίσχυσε αυτή τη συμπεριφορά. Από άγνοια; Από λάθος πληροφόρηση; Από κακή πρόθεση; Οι περισσότεροι, μη κατανοώντας, μη γνωρίζοντας, βιάζονται να "βαφτίσουν" το σκύλο τους, κακό, εκδικητικό, τρελό, δολοφόνο κλπ
Σημασία έχει, μετά και πέρα από ότι κι αν έχει συμβεί, να μπορέσει κανείς να κατανοήσει τη διαφορά (ανθρώπου-σκύλου), να παραδεχθεί τυχόν λάθη του και να δώσει «άφεση» στο σκύλο του!
Στη συνέχεια, με τη σωστή γνώση πια, να του δώσει την ευκαιρία, να πάρει στο σπίτι και στη ζωή του, τη θέση που του αξίζει: Του αληθινού, πιστού φίλου και συντρόφου!
Ελένη Κασπίρη
Θετική εκπαιδεύτρια σκύλων
Το πρώτο μπάνιο του σκύλου μας
Submitted by eleni on Wed, 06/26/2013 - 14:31
Το πρώτο μπάνιο του σκύλου μας
Όσοι θα πάτε το σκύλο σας για πρώτη φορά στη θάλασσα, κατ΄ αρχήν βρείτε μια παραλία χωρίς πολύ κόσμο!
Στη συνέχεια, κατανοήστε και σεβαστείτε, ότι είναι κάτι που δε γνωρίζει!
Μη τον πιέσετε, μη τον αναγκάσετε με κανένα τρόπο να μπει στο νερό, γιατί θα φοβηθεί και θα έχετε πρόβλημα στο μέλλον.
Δεν είναι ο σωστός τρόπος για να γνωρίσουμε-εξοικειώσουμε το σκύλο με οτιδήποτε δε γνωρίζει.
Δεν αρέσει σε όλα τα σκυλιά το νερό και θα πρέπει να τα εξοικειώνουμε σιγά-σιγά από νωρίς στο σπίτι.
Βοηθήστε τον με μικρά βηματάκια να εξοικειωθεί!
Αφήστε τον να πλησιάσει μόνος του και να βρέξει τα πόδια του, να παίξει με το νερό, παίξτε μαζί του στην ακροθαλασσιά, δώστε του χρόνο να συνηθίσει σιγά-σιγά.
Είναι πολύ σημαντικό να συνδέσει με ευχάριστα πράγματα το μπάνιο και τη θάλασσα.
Αργότερα μπείτε εσείς και φωνάξτε τον, πετάξτε ένα παιχνίδι του, ενθουσιάστε τον και φυσικά επιβραβεύστε τον για κάθε βηματάκι προς τα μέσα.
Αν τελικά μπει και αρχίσει να κολυμπά, να είστε κοντά του (όπως σε ένα μικρό παιδί) και μην τον αφήσετε να κολυμπήσει πολύ ώρα, γιατί θα κουραστεί!
Μην τον αφήσετε πολύ στον ήλιο, υπάρχει κίνδυνος ηλίασης, θερμοπληξίας και εγκαυμάτων.
Να του έχετε καθαρό νερό και μην τον αφήσετε να πίνει θαλασσινό, μπορεί να πάθει κάποια μόλυνση.
Μην τον αφήσετε ελεύθερο, (κρατήστε τον με ένα μακρύ σχοινάκι), γιατί υπάρχουν άνθρωποι που φοβούνται τους σκύλους! Ας τους σεβαστούμε…
Υπάρχουν βέβαια κι αυτοί (οι περισσότεροι θα έλεγα), που λόγω άγνοιας ή παραξενιάς, σιχαίνονται τους σκύλους.
Σε αυτούς, θα απαντήσω με μια φράση κτηνιάτρων: «Αν ο σκύλος παρακολουθείται από κτηνίατρο, είναι εμβολιασμένος και αποπαρασιτωμένος, είναι τόσο καθαρός που μπορούμε να φάμε από το πιάτο του»
Και να μην αναφερθούμε στις ακαθαρσίες, σκουπίδια κλπ που αφήνουν πολλοί άνθρωποι στις παραλίες…
Αλλά γι΄ αυτά δε μιλάει κανείς…
Στην περίπτωση που θα μας δημιουργήσουν πρόβλημα, είμαστε υποχρεωμένοι ή να κρατήσουμε το σκύλο κοντά μας και μακριά από όσους ενοχλούνται ή να απομακρυνθούμε.
Θυμηθείτε, επιστρέφοντας στο σπίτι να τον ξεπλύνετε.
Αν όλα πάνε καλά στη γνωριμία του σκύλου με τη θάλασσα και λάβετε υπόψη τα μέτρα προστασίας και ασφάλειάς του, ένα είναι το σίγουρο: Θα περάστε και οι δύο υπέροχα και θα θέλετε να το επαναλάβετε!
Ελένη Κασπίρη
Διακοπές με το σκύλο μας
Submitted by eleni on Wed, 06/26/2013 - 14:28
Διακοπές με το σκύλο μας
Οι διακοπές για όσους τυχερούς, είναι προ των πυλών!
Μέρες χαλάρωσης και ξεκούρασης, αλλά χαράς και διασκέδασης συγχρόνως!
Γιατί να μη τις απολαύσουμε μαζί με τα σκυλιά μας;
Πάντα υπάρχει τρόπος και τα μέρη που δέχονται σκυλιά, συνεχώς αυξάνονται.
Μην τα αφήνετε πίσω!
Όσο εσείς θα περνάτε καλά, εκείνα θα περιμένουν πότε θα γυρίσετε, γιατί μόνο εσάς έχουν.
Όσοι δεν το έχετε ξανακάνει, όσοι διστάζετε, αποφασίστε το φέτος και δε θα χάσετε!
Η εμπειρία θα είναι μοναδική και ίσως οι φετινές διακοπές, μαζί με το σκύλο σας, να είναι οι καλύτερες της ζωής σας…