Ο πνίχτης ανώδυνο εργαλείο εκπαίδευσης;
<Ο πνίχτης ανώδυνο εργαλείο εκπαίδευσης;/em>
Όσοι τον χρησιμοποιούν λένε:
"Ο πνίχτης είναι εργαλείο εκπαίδευσης ή αλυσιδάκι διόρθωσης. Είναι ανώδυνος αρκεί να ξέρεις να τον χρησιμοποιήσεις σωστά.
Έχει βέβαια ιδιαίτερο χειρισμό (το τονίζουν) και μπορεί σε χέρια άσχετων να γίνει επικίνδυνος, γι' αυτό χρειάζεται βοήθεια από έναν έμπειρο και καλό επαγγελματία.
Και εννοείται πως δεν πονάει ο σκύλος, γιατί ο λαιμός του είναι το πιο δυνατό σημείο στο σώμα του".
Για να ξέρουμε και τι λέμε:
1. Ο πνίχτης είναι πνίχτης και φτιάχτηκε για να κάνει αυτό ακριβώς που λέει η ίδια η λέξη…Να πνίγει!
Αλλιώς θα λεγόταν απλά αλυσίδα, καδένα, κόσμημα, αξεσουάρ για τον λαιμό ή ότι άλλο.
2. Αφού έχει ιδιαίτερο χειρισμό και μόνο οι έμπειροι και καλοί επαγγελματίες ξέρουν τον τρόπο, τότε γιατί τον δίνουν μετά στους άσχετους και αδαείς κηδεμόνες;
Και αφού μαθαίνουν τον σκύλο και όπως λένε τον παραδίδουν "έτοιμο" γιατί μετά πρέπει να τον χρησιμοποιεί και ο κηδεμόνας;
3. Σαφέστατα και είναι ανώδυνος γι' αυτόν που τον τοποθετεί, τον χρησιμοποιεί και κρατάει το λουρί.
Και όχι για αυτόν που τον φοράει.
Θα έχουν πραγματικά άποψη και θα μπορούν να λένε με βεβαιότητα οτιδήποτε, μόνο όταν τα δοκιμάσουν πάνω τους.
Αλλιώς, στου κασίδη το κεφάλι...
Ας μιλήσουμε τώρα για γνωστά και αυτονόητα πράγματα.
1. Ο λαιμός είναι ένα πολύ ευαίσθητο και ευάλωτο σημείο.
Υπάρχουν ζωτικά όργανα. Εκεί βρίσκεται η αναπνευστική οδός.
Το πιάσιμο από τον λαιμό με σφίξιμο, πίεση, τράβηγμα δημιουργεί πόνο, ασφυξία, διακοπή αναπνοής.
2. Το σφίξιμο όταν είναι πολύ δυνατά τραυματίζει.
Πόσο μάλλον όταν γίνεται για πολλή ώρα και κατ' εξακολούθηση.
Η πίεση που ασκείται στον λαιμό προκαλεί σωματικά προβλήματα και αρνητικές συνέπειες στην υγεία του.
Βλάπτονται τα όργανα που υπάρχουν εκεί: Λάρυγγας, θυρεοειδής, τραχεία, οισοφάγος, αυχένας, αδένες, φλέβες και άλλα.
Δημιουργείται χρόνιος βήχας, αναπνευστικά, μυοσκελετικά προβλήματα, πολλοί κάνουν εμετό από την έντονη πίεση και διάφορα άλλα.
3. Το πιάσιμο από τον λαιμό είναι ξεκάθαρα μια απειλητική κίνηση για όλους.
Και για τον σκύλο. Το θήραμα από τον λαιμό το πιάνει.
Όσοι χρησιμοποιούν πνίχτη, υποστηρίζουν πως και η μαμά του από τον λαιμό το πιάνει το κουτάβι για να το συνετίσει.
Όχι! Καμία μαμά δεν κάνει κάτι τέτοιο για να τρομάξει το παιδί της.
Θα το κάνει για να το μετακινήσει, πχ σε περίπτωση που νιώσει κίνδυνο.
Για όποιο λόγο, εκείνη μπορεί να το κάνει και μόνο εκείνη ξέρει το πως.
Κανένας άλλος δεν ξέρει και δεν πρέπει να το κάνει για κανέναν λόγο.
4. Πόσο σωστό και ηθικό είναι να πιάνουμε κάποιον από τον λαιμό;
Πόσο μάλλον αυτόν που αγαπάμε;
Από τον λαιμό πιάνουμε για να φοβίσουμε, να απειλήσουμε, να πνίξουμε. Υπάρχει ποτέ περίπτωση να είναι ωραία μια τέτοια κίνηση;
Στους ανθρώπους εξυπακούεται πως όχι.
Στους σκύλους γιατί άραγε να είναι;
Ακούστε κι αυτά που ίσως δεν γνωρίζετε.
1. Ο σκύλος μαθαίνει με συσχετισμούς.
Όταν βλέπει ή ακούει κάτι κι εκείνη την στιγμή τον πνίγουμε, την ασφυξία και τον πόνο που νιώθει τα συνδυάζει με αυτό που βλέπει ή ακούει.
Αρχίζει να γίνεται επιφυλακτικός, να αγχώνεται, να φοβάται και τέλος θα αναπτύξει φοβία ή επιθετικότητα.
2. Χαλάει η σχέση μας μαζί του.
Έχουν δαγκωθεί αμέτρητοι κηδεμόνες και όχι μόνο.
Απορούν και θυμώνουν κιόλας, γιατί πιστεύουν ότι τους δάγκωσε χωρίς λόγο. Τον χαρακτηρίζουν εύκολα επιθετικό, κυριαρχικό, ύπουλο και δεν σκέφτονται το αυτονόητο: Ότι τον εαυτό του προσπαθεί να προστατέψει. Όταν τον έχουν πνίξει, τρομάξει, πονέσει τόσες φορές είναι απόλυτα φυσιολογικό κάποια στιγμή να αντιδράσει.
Ισχυρίζονται όσοι χρησιμοποιούν πνίχτη, πως τον σκύλο τον ελέγχεις μόνο από τον λαιμό.
Ναι φυσικά... Άμα του κόβεις την ανάσα και τον στραγγαλίζεις τι θα κάνει;
Δεν έχει καμία επιλογή. Θα συνεργαστεί θέλοντας και μη.
Μαθαίνει να υποχωρεί, να μην διεκδικεί για να αποφύγει τις οδυνηρές συνέπειες.
Είναι μονόδρομος. Όταν πονάς και φοβάσαι, όταν απειλείται η σωματική σου ακεραιότητα ή και η ζωή σου θα συμμορφωθείς, θα υπακούσεις, θα κάνεις ότι σου επιβάλλουν.
Και λένε: «Έμαθε...»
Όχι δεν έμαθε.
Δεν είναι σε θέση να καταλάβει, ούτε να μάθει όταν βρίσκεται αντιμέτωπος με καταστάσεις που του δημιουργούν άγχος, ανασφάλεια, φόβο, πόνο.
Προσπαθεί να διαχειριστεί όλα αυτά που του συμβαίνουν και θα ψάξει (απόλυτα φυσιολογικά) να βρει τρόπους να ξεφύγει. Ή θα αναπτύξει επιθετικότητα προκειμένου να προστατέψει τον εαυτό του ή θα παραιτηθεί μη μπορώντας να αντιδράσει (παθητικότητα).
Βέβαια, πολλοί σκύλοι τραβάνε απίστευτα και με τον πνίχτη.
Αψηφούν τον πόνο και το πνίξιμο σε κάτι πολύ δυνατό: Ερέθισμα; Ανάγκη για τρέξιμο, εκτόνωση; Προηγηθείσα κλεισούρα; Είναι η δράση αντίδραση;
Σύμφωνα με όλα τα παραπάνω και για τον λόγο που χρησιμοποιείται (εκπαίδευση, διόρθωση, έλεγχος με πνίξιμο), γίνεται να είναι ανώδυνο και αθώο εργαλείο εκπαίδευσης;
Απόσπασμα από το κείμενο "Αντέχεις να μάθεις πως εκπαιδεύονται κάποιοι σκύλοι στις μέρες μας;"
Υ.Γ. Και μιλάμε για τον απλό πνίχτη… Υπάρχουν κι αυτοί με τα καρφιά που μπαίνουν στον λαιμό του σκύλου… Έχω δει σκύλους με «γαζωμένο» από τρύπες (πληγές) τον λαιμό τους!
Ελένη Κασπίρη