Βόλτα δύο καλλητών...
Από πέρσι στις 7 Ιουλίου έχω παρέα το Ρόμπυ, ένα υπέροχο και πολύ δραστήριο λάμπραντορ. Μου τον έδωσαν, όταν ήταν 7 μηνών και αμέσως τον λάτρεψα, γιατί είναι το πιο αξιαγάπητο και φιλικό σκυλί (θα καταλάβετε παρακάτω πόσο φιλικός είναι).
Από τις πρώτες κιόλας μέρες, ο Ρόμπυ έδειξε το πόσο καλός ήταν! Στη βόλτα δεν τραβούσε και όταν ακόμα τον άφηνα ελεύθερο σε κάποιο πάρκο, δεν έφευγε πιο μακριά από 10-15 μέτρα και μόλις του μιλούσα αμέσως γύριζε. Αυτό όμως άλλαξε μόλις έγινε ενός έτους, όπου και αναγκάστηκα να μην τον αφήνω ελεύθερο.
Έτσι πήρα απόφαση να τον εκπαιδεύσω, γιατί είχε και μία κακή συνήθεια: μόλις έβλεπε άνθρωπο, αμέσως πηδούσε πάνω του τον έπαιρνε αγκαλιά και τον έγλυφε. Εγώ μη γνωρίζοντας, προσπαθούσα με φωνές και μία φορά κιόλας τον είχα χτυπήσει, αλλά η αντίδρασή του με έκανε να σταματήσω, γιατί μου έγλειφε τα χέρια.
Ψάχνοντας, έμαθα για τη θετική εκπαίδευση (να ΄ναι καλά το ΣΚΑΙ), έτσι βρήκα την Ελένη. Ξεκινήσαμε την εκπαίδευση, μόλις ο Ρόμπυ ήταν 15 μηνών. Έδειξε πολύ υπάκουος και καλός μαθητής και από το τρίτο, τέταρτο μάθημα, ένιωθα πως πλέον μιλούσα με το Ρόμπυ!
Ο Ρόμπυ λάτρεψε την Ελένη, που κάθε φορά που έφευγε είχαμε στενοχώριες. Τελείωσαν τα μαθήματα και μπορώ να πω, πως έχω ένα σκύλο που πλέον, πριν κάνω την κίνηση για την εντολή που θέλω να του δώσω, έχει καταλάβει από το βλέμμα μου και τη στάση μου τι θέλω.
Αν ήμουν λιγότερο τεμπέλης στο να τον προπονώ συχνότερα, σίγουρα τώρα θα περπατούσαμε και ίσως… εγώ φορούσα το λουρί!!! Γιατί πλέον αντί να μου ορμάει, όταν θέλει να περπατήσει, όταν σταματάω κάπου, απλά δαγκώνει το λουρί και με τραβάει! Πλέον μαθαίνει και κόλπα με απίστευτα μεγάλη ευκολία π.χ. μόλις ακούει τη λέξη φιλάκι, αμέσως γλύφει το αυτί αυτού που του το είπε.
Ακόμα θέλω να πω κάτι, που με βοήθησε να καταλάβω η Ελένη: ότι δεν πρέπει εμπιστεύομαι –έτσι, χωρίς σκέψη- ανθρώπους με σκυλιά που δεν γνωρίζω. Μετά από ένα πολύ δυσάρεστο περιστατικό, όπου ένας άλλος σκύλος (να σημειώσω, ότι τον κρατούσαν με πνίχτη), δάγκωσε πολύ άσχημα το αυτί του Ρόμπυ! Πάντα φιλικός και παιχνιδιάρης έτρεξε όλο χαρά να παίξει μαζί του, αλλά ο άλλος σκύλος του επιτέθηκε και καταλήξαμε στον κτηνίατρο με πολλά ράμματα. Εδώ έδειξε για μία ακόμα φορά το πόσο φιλικός είναι, που μόλις τον άφησε ο άλλος σκύλος -μες τα αίματα όπως ήταν- ήθελε παιχνίδια και χάδια από τον κόσμο.
Η βόλτα μας τώρα, έχει γίνει βόλτα 2 κολλητών που επικοινωνούν με τα μάτια και μερικές φορές με τα λόγια, καταλαβαίνω από το γαύγισμα του τι ζητάει.
Θέλω να ευχαριστήσω την Ελένη, που μέσα από τη θετική εκπαίδευση, με βοήθησε να βρω κώδικες επικοινωνίας με το πιο κολλητό μου φιλαράκι!
10 Αυγούστου 2010
Γιάννης Μυλωνόπουλος
Γνωρίζοντας τη θετική εκπαίδευση….
Όταν πήρα τον Αίαντα, ένα γίγαντα Ελληνικό ποιμενικό, όλοι μου έλεγαν, ότι πρέπει απο μικρό να του μάθω: ποιός ειναι το αφεντικό, ποιόν πρέπει να υπακούει, να του κόψω τον αέρα, είναι αδάμαστη φυλή, πολύ υπερήφανο σκυλί και δε θα δεχθεί τίποτα άλλο, παρά μόνο να περάσει το δικό του και διάφορα τέτοια. Και φυσικά, ο τρόπος που πρότειναν δεν ήταν ο καλύτερος για το σκύλο!
Επειδή είναι το πρώτο μου σκυλί και δε γνώριζα κάποια πράγματα, με μπέρδευαν πάρα πολύ όλα αυτά που μου έλεγαν. Από τη μια ήθελα να έχω τον "έλεγχο" του σκύλου, ώστε να μην υπάρχουν προβλήματα στη συμβίωσή μας, αλλά από την άλλη, ήμουν κάθετα αντίθετη με τη χρήση, οποιασδήποτε άσκησης βίας πάνω στον Αίαντα.
Είχα δίκιο! Τις ελάχιστες φορες που του φέρθηκα πιο έντονα, είχα αντίθετα αποτελέσματα απο τα επιθυμητά. Βρισκόμουν μπροστά σε ένα σκύλο που δεν άκουγε τίποτα!.
Το αποτέλεσμα ήταν να φθάσει 5 μηνών και να είναι εντελώς ανυπάκουος, δημιουργώντας προβλήματα στην καθημερινότητά μας.
Γνωρίζοντας για τη θετική εκπαίδευση, αποφάσισα να τον εκπαιδεύσω, γιατί με εξέφραζε απόλυτα ο τρόπος!
Ο Αίαντας, είναι πλέον πολύ πιο ήρεμος, πολύ πιο συνεργάσιμος, πολύ καλύτερος στη συμπεριφορά του. Αυτό που μου έχει κάνει πολύ μεγάλη εντύπωση, δεν ειναι το ότι υπακούει στις εντολές, αλλα ότι σκέφτεται! Ξέρει πλέον, ότι για να πάρει οτιδήποτε, παιχνίδι, βόλτα, φαγητό, πρέπει να ειναι ήρεμος! Οπότε, κάθεται και περιμένει να πάρει αυτό που θελει!!!
Αυτό που ήθελα, είναι ένα ήρεμο σκυλί, συνεργάσιμο και να είμαστε χαρούμενοι κ οι δύο!!! Το κατάφερα με τη θετική εκπαίδευση, με πολλή δουλειά και απο τους δυό μας, αλλά το βασικότερο, χωρίς τη χρήση βίας!!!
08 Φεβρουαρίου 2010
Βάσω
Τώρα ο Μπούμπης είναι χαρούμενος και ήρεμος.....
Εδώ και 3 χρόνια συγκατοικώ με ένα μικρό κανισάκι, τον Μπούμπη.
Μέσα σε αυτό το μικρό χρονικό διάστημα αυτό το σκυλάκι
μου έχει δώσει απεριόριστη αγάπη και αφοσίωση. Με ξυπνάει κάθε πρωί με χαρά,
κουνώντας την ουρά του και κάνοντάς με να ξεκινώ την ημέρα μου με χαμόγελο.
Με περιμένει με ενθουσιασμό όταν γυρνώ στο σπίτι κάθε μέρα, όταν είμαι
στεναχωρημένη βάζει το κεφαλάκι του στα πόδια μου και κάθεται μαζί μου, όταν
διαβάζω ανεβαίνει δίπλα μου στην καρέκλα που κάθομαι και μου κάνει παρέα, όταν
αγχώνομαι πάντα κάνει ζουζουνιές, που με κάνουν να γελάσω και να ξεχαστώ.
Αυτά είναι λίγα από τα πράγματα που μου προσφέρει ο Μπούμπης απλόχερα κάθε μέρα. Ένας τόσο καλός φίλος αξίζει μόνο την καλύτερη συμπεριφορά και αντιμετώπιση.
Με τον Μπούμπη είχαμε ένα μικρό πρόβλημα, το οποίο όμως γινόταν μεγάλο, όταν έπρεπε να πάμε σε ξένα σπίτια ή αν έφευγα εγώ για λίγο και έπρεπε να τον κρατήσει κάποιος άλλος: την τουαλέτα.
Δοκίμασα πάρα πολλούς τρόπους, συμπεριλαμβανομένου το μάλωμα,
για να μάθει το σωστό μέρος για την τουαλέτα, με μικρό ή κανένα
αποτέλεσμα.
Αυτές οι μέθοδοι με απομάκρυναν από τον σκύλο μου και τον
έκαναν να αντιδρά με φόβο και να κρύβεται. Κι εγώ στεναχωριόμουν πάρα
πολύ που «έπρεπε» να αντιμετωπίζω το σκυλάκι μου με αυτό τον τρόπο.
Όλες αυτές οι δυσκολίες πήραν ένα τέλος, όταν αρχίσαμε τα μαθήματα με την Ελένη.
Ο Μπούμπης έμαθε να υπακούει σε πολλές εντολές, τις οποίες κάνει με χαρά και
ενθουσιασμό.
Έμαθα και εγώ τον σωστό τρόπο να επικοινωνώ με τον σκύλο μου, ώστε
να με καταλαβαίνει και να μην παίρνει λανθασμένα μηνύματα.
Η σχέση μας βελτιώθηκε πολύ, ήρθα πιο κοντά του, δεν τον μαλώνω ποτέ πια
και δεν με φοβάται.
Και επιτέλους, έμαθε το σωστό μέρος για την τουαλέτα!
Όλα αυτά έγιναν με την θετική εκπαίδευση, η οποία έλυσε τα προβλήματα που είχαμε
και μας έφερε πιο κοντά!
Έτσι ο Μπούμπης είναι χαρούμενος και ήρεμος και εγώ είμαι ακόμα πιο ευτυχισμένη ζώντας με το σκυλάκι μου.
31 Ιουλίου 2009
Χρυσαυγή Καμηλάρη
Για τη Λίλα μου
Από μικρή ήθελα πάρα πολύ να έχω ένα σκυλάκι, αλλά στο σπίτι μου ήταν όλοι αντίθετοι, ειδικότερα η μητέρα μου.
Όπου πήγαινα και έβλεπα να έχουν σκυλάκι, τρελαινόμουν από χαρά, επαίζα μαζί του μέχρι να φύγω.
Μερικά χρόνια αργότερα πήραν ένα στην εξαδέλφη μου και μόλις το έμαθα εκλαίγα για μια εβδομάδα, γατί ήθελα και εγώ, αλλά δυστυχώς δεν γινόταν τίποτα, οι γονείς μου ήταν ανένδοτοι.
Για χρόνια είχα το σκυλάκι της εξαδέλφης μου σαν δικό μου, το έβγαζα βόλτα, το τάϊζα,το έπαιζα, γαιτί κανείς άλλος δεν το πρόσεχε.
Για την εξαδέλφη μου ήταν σαν να μην υπήρχε μέσα στο σπίτι. Μετά από λίγο καιρό όμως και επειδή η θεία μου χώρισε, έδωσαν το σκυλί σε κάποιο ξένο, γιατί κανένας δεν ήθελε να το κρατήσει.
Ζήτησα να το πάρω εγώ, αλλά οι δικοί μου για άλλη μια φορά αρνήθηκαν.Τότε είχα στεναχωρηθεί τόσο πολύ, που δεν τους μιλούσα για δύο εβδομάδες.
Όταν τελικά μεγάλωσα (άνω των 18), πήρα την απόφαση να πάρω σκυλί, ότι και να γινόταν στο σπίτι μου.
Για ένα μήνα τσακωνόμουν συνέχεια με τους γονείς μου, μέχρι που κατάφερα να πουν το ναι.
Πήρα τελικά ένα chow-chow θυληκό την ΛΙΛΑ! Πολλοί λένε, ότι έιναι δύσκολο σκυλί, αλλά εγώ δεν είχα πρόβλημα.
Στην αρχή ήταν όλα καλά, δεν είχα γκρίνια από τους δικούς μου, μετά από λίγο καιρό όμως άρχισαν οι γκρίνιες.
Τώρα είναι 7 χρονών και ακόμα δεν το έχουν χωνέψει, ο μόνιμος τσακωμός μας στο σπίτι είναι για το σκυλί.
Το σκυλί καταλαβαίνει τι γίνεται στο σπίτι και αντιδράει πολλές φορές άσχημα και αυτό κάνει τα πράγματα άκομα χειρότερα στο σπίτι.
Είχα απελπιστεί, μέχρι που γνώρισα την Ελένη, που με βοήθησε πάρα πολύ στο να καταλάβω τις σκέψεις και τις αντιδράσεις της.
Ευτυχώς πλέον τα πράγματα έχουν καλυτερέψει, όχι ως προς την γκρίνια, αυτή πάντα υπάρχει, αλλά προς τις αντιδράσεις του σκύλου μου.
Είναι πιο ήρεμο και εγώ επίσης!
Γιατί ποτέ δεν ήθελα να πάρω ένα σκυλί και να το κάνω δυστυχισμένο.
Λατρεύω την σκυλίτσα μου, την Λίλα μου και ανυπομονώ να φτιάξω ένα σπίτι με μεγάλο κήπο, ώστε να τρέχει και να παίζει όσο θέλει.....
18 Ιουλίου 2009
Τόκα Καλλιόπη
ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΠΟΥ ΜΟΥ ΕΓΙΝΕ ΜΑΘΗΜΑ
Τι είναι τελικά ένα κατοικίδιο για μας? Είναι ένας φίλος, ένα παιχνίδι για τα παιδιά, ένας προστάτης, ένα μέσον ικανοποίησης του εγωισμού μας ..?
Θα αναφερθώ σε μία προσωπική εμπειρία.
Λίγα χρόνια πριν, ο μπαμπάς μου πήρε την πρωτοβουλία να φέρει ένα κουταβάκι στο σπίτι, για να κάνει το χατίρι στη μικρή μου αδερφή. Γενικότερα όλη η οικογένειά μου ( όχι τόσο η μαμά μου) είμαστε φιλόζωοι, εννοώντας πως ποτέ δε πειράξαμε σκυλάκι, γατάκι κλπ. και όποτε βλέπαμε αδέσποτο ζώο, βοηθούσαμε με όποιο τρόπο μπορούσαμε.
Το σκυλάκι θα ήταν της μικρής μου αδερφής, η οποία πάνω στον ενθουσιασμό της είχε υποσχεθεί, πως θα είναι τυπική στις υποχρεώσεις που θα έχει με τον ΤΟΝΙ (το σκυλάκι).
Μετά από 2 μήνες περίπου, η μόνιμη κατοικία του Τόνι ήταν το μπαλκόνι. Εκεί περνούσε όλη του τη μέρα, εκεί έτρωγε, εκεί κοιμόταν, εκεί έκανε την «τουαλέτα» του. Η μόνη παρέα που είχε, ήταν όταν εγώ ήμουν στο σπίτι και έβγαινα στο μπαλκόνι, ή όταν έλειπε η μαμά μου και τον έβαζα κρυφά μέσα,( έχοντας πάντα ως επακόλουθο, καβγά για τις τρίχες κλπ.) ή τα παιδάκια κάτω στην αυλή που έπαιζαν και καθόταν με τις ώρες και τα χάζευε..
Μετά από ενάμιση χρόνο, μια γειτόνισσα θυμήθηκε πως είχαμε ένα σκύλο στο μπαλκόνι και έκανε παράπονα, πως γαβγίζει και την ενοχλεί. Ο μπαμπάς μου αναγκάστηκε να πάρει τον Τόνι στη δουλειά του, όπου είχε αυλή, αλλά όχι τελείως περιφραγμένη. Μετά από λίγο καιρό, ο Τόνι χάθηκε και κανείς δε τον ξαναείδε.
Τι ήταν χειρότερο? Που ήταν εγκλωβισμένος σε ένα μπαλκόνι ή που βρέθηκε αδέσποτος? ΣΑΦΩΣ ΚΑΙ ΤΑ 2!!!
Είναι τόσα σκυλάκια που υποφέρουν στους δρόμους αβοήθητα, άρρωστα, χωρίς νερό, τροφή και σίγουρα τα περισσότερα δεν τα καταφέρνουν. Και αυτό γιατί κάποιοι τα βλέπουν σαν παιχνίδι, σαν μόδα, σαν βίτσιο!
Η ιστορία με τον Τόνι με πόνεσε και μου έγινε μάθημα.
Δεν έχει σημασία ποιανού ήταν το λάθος, αλλά ότι μια αθώα ψυχή υπέφερε είτε από μοναξιά, είτε με όσα συνάντησε ως αδέσποτο, είτε γιατί πιθανώς να έφυγε από τη ζωή με πολύ σκληρό τρόπο!
25 Ιουνίου 2009
Ελένη Μπουσμαλή
1000 Ευχαριστώ
Θα ήθελα σαν πρώτο μήνυμα, να στείλω ένα μεγάλο ευχαριστώ στην Ελένη Κασπίρη, για τη βοήθεια που μου προσφέρει στην προσπάθεια επικοινωνίας με τη Σίσσυ μου, τη σκυλίτσα μου, που βρήκα χτυπημένη (με τέσσερα κατάγματα) έξω από το χώρο της εργασίας μου και τραυματισμένη ψυχολογικά, τόσο που ούτε βόλτα δεν θέλει να βγαίνει, γιατί φοβάται κάθε θόρυβο, κάθε καινούργια φιγούρα.
Την έχω αγαπήσει και έχω συγκινηθεί, βρίσκοντας επιτέλους τρόπους επικοινωνίας μαζί της, με τη βοήθεια της θετικής εκπαίδευσής της.
Είναι ένα έξυπνο πλάσμα, τώρα ξέρω, πως σκέφτεται τις στιγμές που νόμιζα, πως κάπου είναι χαμένη και κάποιες φορές με κοιτάει στα μάτια και βγάζει κραυγούλες για να μου δείξει, πως κι αυτή μιλάει κάποια γλώσσα.
Έχω ακόμα δρόμο, μα νιώθω πλέον, πως είναι ασφαλής και μαζί με τηνΕλένη, βρίσκω τον τρόπο να γίνει περισσότερο ευτυχισμένη.
Όταν φεύγει η Ελένη από το σπίτι, έχει το ύφος της καλής μαθήτριας που με ξετρελαίνει.
18 Ιουνίου 2009
Αντα Δημοπούλου
Με πόση ευκολία γυρνάμε την πλάτη;
Θα ήθελα να εκφράσω μερικές σκέψεις ή μάλλον πεποιθήσεις μου περί φιλοζωίας, αν και θεωρώ βέβαια, πως τα λόγια είναι πολύ φτωχά για να περιγράψουν τα συναισθήματα που μου δημιουργούνται όταν αντικρίζω μερικά ζωάκια…
Το μόνο σίγουρο είναι, πως στις μέρες μας είναι πολλά τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε καθημερινά , είτε αυτά είναι οικονομικά , είτε προσωπικά και ίσως το να ασχοληθούμε με αλλά θέματα πέρα και πάνω απ’ τα δικά μας φαίνεται, αν όχι ανούσιο τουλάχιστον άσκοπο ή χαμηλότερης σημασίας.
Η αλήθεια είναι, πως αν το σκεφτείς επιφανειακά έτσι είναι. Ωστόσο, αν αναρωτηθούμε όλοι λίγο παραπάνω ,ίσως βρεθούμε μπροστά σε μια αλήθεια : πως τίποτα δεν έχει περισσότερη σημασία από τη ζωή και δεν εννοώ μόνο την ανθρώπινη!
Είναι προσωπική μας επιλογή το αν βοηθάμε ή όχι μερικά πλάσματα που έχουν την ανάγκη μας και φυσικά σεβαστό το γεγονός, ότι πολλοί ή μάλλον οι περισσότεροι άνθρωποι, επιλέγουν να απέχουν από τέτοιου είδους δραστηριότητες . Θέλω όμως να επισημάνω, πως το να περνάμε στο άλλο άκρο, όπως η κακοποίηση αβοήθητων ζωών οφείλεται στην έλλειψη συνείδησης και ηθικών αξιών …
Μου είναι πολύ δύσκολο να περιγράψω τα συναισθήματα μου, όταν βρίσκομαι μπροστά σε ένα αβοήθητο ζωάκι, που το μόνο που ζητάει είναι λίγο φαγητό και νερό . Εκείνη την ώρα, βλέπω πόση δύναμη έχω ως άνθρωπος, εφόσον μια ζωή εξαρτάται από τα δικά μου χέρια και την δική μου «καλή θέληση» . Είναι τραγικό, πως μερικά τόσο γλυκά πλασματάκια φθάνουν στο έσχατο σημείο εξαθλίωσης και το τραγικότερο όλων, πως εμείς είμαστε υπαίτιοι για το θάνατο αθώων ψυχών.
Το ερώτημα δεν είναι πως καταντούν να ζουν σε άθλιες συνθήκες αυτά, αλλά πως οι άνθρωποι κατάντησαν να είναι τόσο απάνθρωποι?
Φθάνοντας στο τέλος, θα ήταν σκόπιμο όσοι και όσες αφιερώσετε λίγο από το χρόνο σας σε αυτό το κείμενο, να υποβάλετε στον εαυτό σας δυο ερωτήσεις :
1. πόσες είναι οι διαφορές μας με τα ζώα και πόσες οι ομοιότητες ;
2. αν ο ύπνος σας τα βράδια είναι καλύτερος και πιο ήσυχος, όταν έχετε προσφέρει την βοήθεια σας απλόχερα σε όποιον την έχει πραγματικά ανάγκη;
Πραγματικά , πολλές φορές αναρωτιέμαι όταν πέφτω πάνω σε δυο θλιμμένα μάτια τόσο πονεμένα και απογοητευμένα , πως είναι δυνατόν ορισμένοι να έχουν τη δύναμη να παίρνουν με μεγάλη ευκολία τα μάτια τους από πάνω τους και να γυρνούν τη πλάτη???
Απλά κρίμα…
Σας ευχαριστώ!
15 Απριλίου 2009
Βίκυ Πανταζάτου
Το σπουργιτάκι και η αλεπού
Υπήρχε ένα σπουργιτάκι που, όταν άκουγε τη βροντή της θύελλας, ξάπλωνε στη γη και σήκωνε τα μικροσκοπικά πόδια του προς τον ουρανό.
– Γιατί το κάνεις αυτό; το ρώτησε μια αλεπού.
Για να προστατέψω τη γη, που έχει τόσα ζωντανά πλάσματα! απάντησε το σπουργιτάκι. Σηκώνω τα πόδια μου για να συγκρατήσω τον ουρανό, σε περίπτωση που φανούμε άτυχοι και ο ουρανός πέσει πάνω μας.
– Τα καχεκτικά ποδαράκια σου να συγκρατήσουν τον απέραντο ουρανό;! με απορία και ειρωνεία ρώτησε η αλεπού.
– Ο καθένας εδώ κάτω στη γη έχει το δικό του κομμάτι ουρανού να συγκρατήσει, απάντησε το σπουργίτι.
Παναγιώτα Κ.
|
Τι θα πει σκλαβιά
Φλώρια,καρδερίνες,φλώριααα!
― Πόσο τις δίνεις, βρε παιδί, τις καρδερίνες;
― Τρεις δραχμές, μπάρμπα. Τρεις δραχμές και μ’ εγγύηση. Πάρε, αφέντη, να σε ξυπνά το πρωί.
―Δεν κάνει δυο δραχμές;
― Αν θέλεις να πάρεις τη βραχνιασμένη...
Ο μεσόκοπος άνθρωπος με τα ξενικά ρούχα, κάποιος πρόσφυγας από εκείνους, που πλημμύριζαν το πειραιώτικο λιμάνι, έβγαλε το κομπόδεμα από το ζωνάρι του, έδωσε ένα δίδραχμο στο παιδί και πήρε στα χέρια του την καρδερίνα.
Την κράτησε λιγάκι ελαφρά στα δάχτυλά του, την χάιδεψε πονετικά και την κοίταξε καλά-καλά, φέρνοντας το ανήσυχο κεφαλάκι της μπροστά στα μάτια του, σα να ήθελε να της πει κάποιο γλυκό λόγο. Ύστερα, τινάζοντάς την ελεύθερη πάνω στην παλάμη του, την άφησε να πετάξει, κάνοντας τάχα πως του είχε ξεφύγει από τα χέρια του:
― Βρε, το αφιλότιμο το πετούμενο! Tο είδες εκεί!
Από μέσα του όμως φαινόταν καταχαρούμενος ο παράξενος εκείνος άνθρωπος. Θα μπορούσε να ορκιστεί κανείς, πως αυτό που έγινε, δεν ήταν καθόλου τυχαίο. Ο ξένος, χωρίς άλλο, είχε αγοράσει το πουλί, για να του χαρίσει την ελευθερία του. Αν προσπαθούσε να κρύψει το σκοπό του, το έκαμε ίσως από ευγένεια. Και θα μπορούσε να ορκιστεί κανείς ακόμη, πως έτσι ήταν το πράγμα, αν τον έβλεπε με τι λαχτάρα ακολουθούσε το φτερούγισμα της καρδερίνας στον αέρα. Ένα φτερούγισμα τρελό, με μουδιασμένα φτερά, που την έφερε στο κατάρτι ενός καϊκιού, σαστισμένη ακόμη από την ξαφνική χαρά της.
― Βρε, το αφιλότιμο το πετούμενο, πώς μου ξέφυγε!
Από μέσα του όμως έλεγε χωρίς άλλο ο γεροντάκος:
― Κάνε τη δουλειά σου, πουλάκι μου, και μη σε μέλει.
Δυο μορτάκια, που έκαναν το βαρκάρη εκεί δίπλα, πήδησαν αμέσως μέσα στο καΐκι:
― Να το, να το, πάνω στο πανί ακούμπησε, είπε το ένα.
― Πέτα το σακάκι σου, να το ρίξεις κάτω. Δε βλέπεις, πως είναι μουδιασμένο; απάντησε το άλλο.
Ο ελευθερωτής δεν μπόρεσε να κρυφτεί πια. Όρμησε άγριος στην άκρη του μόλου και φώναξε, κουνώντας το μπαστούνι κατά το καΐκι.
― Κάτω, παλιόπαιδα! Δικό σας είναι το πουλί; Εγώ το αγόρασα, εγώ θέλησα και το άφησα. Ορίστε μας! Κάτω γρήγορα, γιατί θα σας σπάσω τα παΐδιασας.
Και μόνον όταν είδε το πουλί να τινάζει τις φτερουγίτσες του και να σκίζει χαρούμενο τον αέρα, μονάχα τότε πήρε το δρόμο του, μουρμουρίζοντας:
― Μα βέβαια, μέσα στην ελευθερία γεννήθηκαν! Πού να ξέρουν τι θα πει σκλαβιά!...
Διονύσης Κ. (μαθητής)
|