Ιστορίες
Στο Speedy
Ήταν μια κρύα, χειμωνιάτικη μέρα, όταν ήρθες δειλά, τρομαγμένος, αδύναμος, βρεγμένος ως το κόκαλο, έξω από το γραφείο που εργαζόμουν!
Στεκόσουν μακριά, κοιτούσες την πόρτα και έτρεμες, σαν ψάρι έξω από το νερό!
Τρόμαζες στην ανθρώπινη παρουσία και έφευγες, μα ερχόσουν πάλι κοντά, όταν ξεμάκραιναν!
Κατάφερα να σε πλησιάσω με ατέλειωτη επιμονή και υπομονή, να σε φροντίσω, να σου δείξω την αγάπη, που δεν γνώρισες και να σε πείσω για τις καλές μου προθέσεις!
Κι έμεινες! Έμεινες και γίναμε αχώριστοι!
Εγώ για σένα, ήμουν σωτήρας και συ για μένα, ήσουν φύλακας άγγελος!
Δεν έφυγες, ποτέ ξανά από δίπλα μου!
Κοιμόσουν δίπλα στο γραφείο μου, όλη μέρα!
Τα πρωινά με περίμενες πάντα απ΄ έξω, για καλημέρα και το απόγευμα που έφευγα, έτρεχες χιλιόμετρα πίσω από το αυτοκίνητο, να με ξεπροβοδίσεις!
Περνούσε έτσι ο καιρός και ένα πρωινό του καλοκαιριού, μπαίνω στο γραφείο πολύ στενοχωρημένη!
Έκατσα στην καρέκλα και άρχισα να κλαίω!
Τότε έτρεξες, έπεσες πάνω μου, μ’ αγκάλιασες με τα πόδια σου από τους ώμους σφιχτά και άρχισες να μου γλείφεις το πρόσωπο, να μου σκουπίζεις τα δάκρυα και να κλαψουρίζεις συνεχώς!
Αλήθεια, πόσα μου έλεγες εκείνη την ώρα;
Ο πόνος μου μαλάκωσε σιγά-σιγά, η ψυχή μου γαλήνεψε και ένιωσα, ότι το δέσιμό μας γινόταν όλο και πιο δυνατό!
Ένιωθα κάθε μέρα, πως είχα αποκτήσει έναν αληθινό, ακριβό, σπουδαίο φίλο!
Ένα φίλο, που ήταν έτοιμος να κάνει τα πάντα για να με προστατέψει, να με παρηγορήσει, να μου γιατρέψει τις πληγές!
Εσύ, έδειχνες πάντα τόσο χαρούμενος και δεν έχανες ποτέ ευκαιρία, να μου δείξεις την ευγνωμοσύνη και την αγάπη σου!
Έτσι κολλητά φιλαράκια, μας βρήκε και ο επόμενος χειμώνας!
Ένα μεσημέρι, πηγμένη από τη δουλειά, δεν έβλεπα την ώρα να σχολάσω!
Εσύ, εκεί όπως πάντα, κοιμόσουν δίπλα μου!
Μα κάποια στιγμή, πετάχτηκες ξαφνικά πάνω, όρμησες στην αγκαλιά μου και άρχισες να με φιλάς και να κλαψουρίζεις, ώρα πολλή, όπως εκείνη τη φορά που ήμουν θλιμμένη!
Τι σου συνέβη; Τι σε έπιασε, έτσι απότομα;
Γιατί όλος αυτός ο χείμαρρος εκδηλώσεων αγάπης, που δεν είχαν τελειωμό;
Πάντα μου έκανες διάφορα, μα αυτό ήταν κάτι άλλο!
Κάτι που εκείνη την ώρα, δε μπόρεσα να ερμηνεύσω!
Δεν κατάλαβα, τι ήθελες να μου πεις……
Κατάλαβα όμως την άλλη μέρα το πρωί, όταν δεν σε βρήκα να με περιμένεις στο γνωστό σημείο, για να με καλημερίσεις!
Σε βρήκα ξαπλωμένο λίγα μέτρα πιο πέρα , παγωμένο, άψυχο!
Σε είχαν σκοτώσει με φόλα!!!!!!
Δεν είχες ανθρώπινη μιλιά, αλλά τα πάντα μου είπες, όπως εσύ ήξερες!
Και μου έδωσες ακόμα περισσότερα!
Μου έδειξες, τι σημαίνει ευγνωμοσύνη, αφοσίωση, αγάπη!
Τώρα μέσα από αυτές τις γραμμές, θέλω να σου πω κι εγώ κάτι:
Ξέρω καλά, πως η αγάπη μου μόνο, δεν ήταν αρκετή για να σώσει, ούτε εσένα, ούτε όλες τις άλλες ψυχούλες, που χάθηκαν τόσο άδικα μαζί σου!
Χρόνια πίσω, θρηνώ για πλάσματα, που υποφέρουν μέσα στην εγκατάλειψη, από την απονιά κάποιων και βρίσκουν οικτρό θάνατο, από την ασυνειδησία κάποιων άλλων γύρω μας!
Παλεύω για κείνα, μα κάποιοι «καλοί» άνθρωποι, πάντα με προλαβαίνουν……..
Σου έχω νέα όμως Speedy μου:
Τώρα, θα παλέψω από ένα άλλο μετερίζι: Θετική εκπαίδευση, το λένε!
Και ελπίζω, να βοηθήσω, όσα περισσότερα φιλαράκια δικά σου και δικά μου μπορέσω, για να μη καταλήξουν στο δρόμο και να μην έχουν τη δική σου, φρικτή τύχη!
Αν οι οικογένειές τους ενημερωθούν και καταλάβουν, πως υπάρχει καλός και ευχάριστος τρόπος για να τους μάθουν, -ότι εκείνοι θελήσουν-, κι ότι εκείνα, με αυτό τον τρόπο, θα είναι πάντα πρόθυμα να τους ευχαριστήσουν, τότε υπάρχει ελπίδα!
Έτσι, θα μπορούν να ζουν ευτυχισμένοι μαζί τους, δίνοντας τους αγάπη και παίρνοντας την πίσω, στο πολλαπλάσιο!
Αν ήσουν εδώ, θα μου έκανες πάλι μια μεγάλη, σφιχτή αγκαλιά, από χαρά όμως τώρα!
Μα κι εκεί ψηλά που βρίσκεσαι, ξέρω, ότι μου κουνάς χαρούμενος την ουρά σου!
Στη Σουσού
Πέρασες γαι πολύ λίγο από τη ζωή μου,
μα έμεινες για πάντα στην καρδιά μου!
Ήσουν μια ακόμα ψυχή, που μίλησε μέσα μου
και βρήκαμε δικούς μας κώδικες επικοινωνίας!
Τα μάτια σου ήταν τόσο φλύαρα,
με κοίταξαν και με μαγνήτισαν!
Γλυκιά μου Σουσού, ζήτησες μόνο αγάπη
και την έδωσες πίσω πολλαπλασιασμένη!
Σημάδεψες τη ζωή μου και την ψυχή μου!
Είμαι εδώ και θα πονάω πάντα για σένα!
Αδιαφορώ για τη λογική εκείνων,
που θεωρούν μια ζωή που χάθηκε « κάτι ασήμαντο»
και μια ψυχή που βασανίσθηκε «μια λεπτομέρεια»
Πιστεύω, πως κάθε ζωή που χάνεται άδικα,
κάθε ψυχή που βασανίζεται απάνθρωπα,
αξίζει την αγάπη, τον πόνο και το σεβασμό μας!
Αξίζει το ψηλότερο σημείο στην καρδιά και τη σκέψη μας!
»
- 970 εμφανίσεις